De acceptatie van pedofilie is slechts een formaliteit

Het archief van de Volkskrant doorbladerend, stuitte ik op een uiterst merkwaardige publicatie waarin een grote groep bekende Nederlanders de Hoge Raad opriep tot het in stand houden van de obscure vereniging Martijn. Hoewel het artikel alweer even geleden is gepubliceerd en de vereniging inmiddels van rechtswege is ontbonden, blijft het onderwerp pedofilie vandaag de dag nog altijd relevant. Het verbieden van de organisatie maakt het debat rondom dit controversiële onderwerp niet minder relevant. Te meer omdat er een aanzienlijk grote steunbetuiging was voor het in stand houden van de vereniging. Een van de beweegredenen hiervoor wordt hieronder besproken.

Het valt mij op hoeveel prominente vertegenwoordigers van de Nederlandse samenleving zich hebben uitgesproken voor behoudenis van Martijn. De beweegredenen richten zich met name op het feit dat de vrijheid van vereniging en meningsuiting wordt ingeperkt, zo motiveert de groep. Het standpunt dat hier wordt ingenomen, gaat echter in zijn geheel voorbij aan de dubieuze doelstelling van de vereniging zelf. Op de website van Martijn, die inmiddels uit de lucht is gehaald, kon men uit de statuten opmaken dat de vereniging streefde naar de acceptatie van ouderen-jongeren relaties in wettelijk en maatschappelijk opzicht. Nochtans beweert de groep intellectuelen in hun open brief aan de Volkskrant dat het verbieden van Martijn niet als rechtsgeldig mag worden aangemerkt omdat er niet is aangetoond dat de vereniging een bedreiging vormt voor de samenleving.

Hier nu rust mijn bezwaar tegen het motief van de groep bekende Nederlanders alsook tegen elke beweging die is of wordt opgezet ter promotie, emancipatie en tolerantie van pedofilie en, in diens overtreffende trap, pedoseksualiteit. Het aantoonbaar maken van Martijn als zijnde een bedreiging voor de samenleving impliceert in feite een maatschappelijke integratie van een seksualiteitsvorm die afwijkt van de sociaal-ethische norm. De bevordering van seksuele relaties tussen ouderen en minderjarige kinderen zal derhalve op geen enkele wijze draagvlak vinden in de maatschappij.

De aanleiding hiervoor is onder meer de directe associatie met kindermisbruik. In Nederland maar ook bij onze zuiderburen zijn er talloze zaken die seksueel misbruik bij minderjarige kinderen door volwassenen pijnlijk aan het licht hebben gebracht. Hiermee doel ik in de eerste plaats niet op de ontucht van ouders naar diens of andermans kinderen achter gesloten deuren, maar zij die zich in het criminele circuit bevinden en erop uit zijn de ontwikkeling van onze jongsten der samenleving ernstig in gevaar te brengen. Er wordt hierbij niet geschuwd voor ontvoering van de kinderen door de daders. Ondergrondse netwerken zijn er uit voort gevloeid en leiden ons zelfs naar de hoogste regionen van de Staat. Het zijn dit soort type netwerken die onder meer kinderprostitutie en verspreiding van kinderpornografie in stand houden.

In discussies als deze is het van belang dat het onderscheid tussen pedofilie en pedoseksualiteit prevaleert. In beknopte termen is een pedofiel iemand die zijn of haar seksuele gevoelens voor een kind erkent maar er daarnaast voor kiest om aan deze gevoelens en fantasieën geen gehoor te geven. Dit kan door zowel individueel afstand te nemen van de gedachten of door hulp te zoeken bij een instantie. Nu, een pedoseksueel is iemand die dezelfde gevoelens en gedachten koestert maar deze daarnaast in praktijk ten uitvoer brengt met alle gevolgen van dien. Desondanks is de meest gangbare term vooralsnog die van pedofiel.

U zou dus kunnen stellen dat pedofilie een seksuele geaardheid is. De huidige tijdsgeest alsmede linkse retoriek dicteert dat seksuele oriëntatie, in het bijzonder homoseksualiteit, niet bestreden mag worden maar juist vrijuit gepropageerd moet worden. Men vergeet dan voor het gemak dat pedofilie evenwel een seksuele oriëntatie is en dus volgens de progressieve opvatting op de lange termijn sociaal acceptabel zal moeten worden gemaakt. Zoals mijn collega in een voorgaande publicatie aandroeg, heeft pedofilie lang bovenaan de agenda gestaan van de achterliggende gemeenschap. Emancipatie lijkt momenteel Godzijdank van de baan.

Desondanks geef ik u nu bij voorbaat aan niet vreemd op te kijken als ook deze ontwikkeling weer wordt opgepakt. “Dertig jaar geleden waren homo’s ook taboe”, zei een van de bekendste leden van Martijn in een interview met de Volkskrant. Het is een uitspraak als deze die kenmerkend is voor bovenstaande retorica en onverlet pleit voor de acceptatie van pedofilie. In lijn met dit linkse gedachtegoed kunt u de volgende stap voorspellen. Na pedofilie zal ook zoöfilie maatschappelijk moeten worden aangenomen. Daar hebt u maatschappijverloedering in een notendop.

Het argument dat Martijn aantoonbaar een gevaar voor samenleving moet vormen, is van zwakzinnige aard en vervalt in deze. Een dergelijke vereniging moet dus van overheidswege immer belet worden. Niet voor niets zal een ouder zich met recht zorgen baren dat zijn of haar kroost ten prooi valt aan de immoraliteit van pedoseksualiteit. Ooit was er een tijd dat er anders werd gekeken naar relaties tussen mensen van gelijk geslacht. Binnenkort zal ook het taboe van seksuele perversiteit tussen volwassenen en kinderen worden doorbroken. Niet veel later zal er vervolgens ook wettelijk mogen worden ingegeven op seksuele lusten tussen mens en dier. De Schrift zegt niet voor niets: het zal zijn als in de dagen van Noach.

Reacties

Daniël Leeuwenhart

De heer Leeuwenhart schrijft met regelmaat over de betrekkingen tussen de Europese Unie (EU) en Rusland. Als euroscepticus hecht hij waarde aan nationale belangen en verkiest deze boven de supranationaliteit van de EU. Met de kracht van de pen streeft hij naar meer macht voor Den Haag, en minder voor Brussel.

2 gedachten over “De acceptatie van pedofilie is slechts een formaliteit

Reacties zijn gesloten.