De nalatenschap van het Assad-regime

In het westen evenals een groot gedeelte van de Arabische wereld wordt Bashar al-Assad afgeschilderd als een gewetenloze dictator. Vrijwel niemand lijkt stil te staan bij de beweegredenen van de Syrische president. Wat slechts weinigen weten is dat Assad een aanzienlijke steun geniet van zowel zijn Alawitische volk als andere minderheidsgroepen. De Alawieten en andere minderheden hebben weinig keus; mochten de Syrische rebellen en de islamitische terreurgroepen de oorlog winnen, dan is hun doodvonnis getekend. Het zou het startsein zijn voor grootschalige etnische zuiveringen en zelfs genocide.

Het Franse Mandaat
Enkele jaren geleden publiceerde de Israëlische wetenschapper Mordechai Kedar een interessant artikel. Kedar is in het bezit van een brief uit 1936 die geschreven was door Suleiman al-Assad; de grootvader van de huidige president Assad. Het document was gericht aan Leon Blum, de toenmalige premier van Frankrijk. Syrië maakte toentertijd deel uit van het zogenaamde Franse Mandaat, dat ook Libanon omvatte. Tot en met 1946 zouden er Franse troepen in het gebied gestationeerd blijven.

In 1936 besloten de Fransen het gebied te dekoloniseren. Syrië en Libanon zouden verdergaan als onafhankelijke staten. Ironisch genoeg is dit precies waar Suleiman al-Assad tegen op zag. In de brief geeft Assad aan waarom de Fransen niet tot dekolonisatie moeten overgaan en waarom Syrië in zijn ogen moest worden opgedeeld langs religieuze lijnen.

In het document beschrijft hij in ruim zes punten zijn drijfveren. Hoewel de brief uit 1936 stamt, schetst Assad een situatie die griezelig veel overeenkomsten vertoont met de situatie in Syrië anno 2015. Speciaal voor haar lezers heeft Curiales de brief vertaald. We nemen u mee naar het jaar 1936; het jaar waarin Suleiman al-Assad de toekomst voorspelde.

Geachte heer Blum, premier van Frankrijk.

Met de opkomende onderhandelingen tussen Frankrijk en Syrië in het verschiet, zouden wij – de Alawitische leiders in Syrië – u, de Franse premier en hoofd van de Socialistische Partij, respectvol om uw aandacht willen vragen:

  1. De Alawitische natie, die jarenlang haar onafhankelijkheid heeft weten te behouden ten koste van veel dood en ijver, is een natie die sterk verschilt van de soennitische staat betreffende religie, gebruiken en geschiedenis. Het is nooit eerder gebeurd dat het Alawitische volk – dat leeft in de bergen aan de Syrische westkust – werd geregeerd door moslims die de steden in het binnenland bewonen.Frans Mandaat
  2. De Alawitische natie weigert geannexeerd te worden door islamitisch Syrië, omdat het islamitische geloof beschouwd wordt als de officiële religie van het land en omdat moslims de Alawieten aanzien voor afvalligen. Hierom vragen wij u het afschuwelijke lot in acht te nemen dat ons te wachten staat wanneer de Alawitische natie wordt geannexeerd door Syrië, niet langer onder controle van het Mandaat, waarna de moslims religieuze wetten kunnen invoeren. Volgens de islam hebben afgodendienaren de keuze te bekeren of afgeslacht te worden.

  3. Het schenken van onafhankelijkheid aan Syrië en het afschaffen van het Mandaat zou een goed voorbeeld zijn van socialistische principes, maar tegelijkertijd betekent dit dat een handvol islamitische families de controle zullen krijgen over de Alawitische natie. Zelfs parlementen noch constitutionele overheden zullen onze persoonlijke vrijheid garanderen. Dit parlement is slechts schijn, is niet effectief en zal gecontroleerd worden door religieuze fanaten die minderheden zullen aanvallen. Willen de Franse leiders soms dat de moslims de Alawitische natie in de afgrond storten?

  4. Naïviteit en fanatisme zitten diepgeworteld in de Arabische moslim evenals de haat tegen niet-moslims. De situatie zal daarom niet veranderen. Het opheffen van het Mandaat betekent dat minderheden zullen worden blootgesteld aan dood en vernietiging, zelfs wanneer persoonlijke en religieuze vrijheid wordt gegarandeerd. Ook de Joden in Palestina, die de moslims vrede en beschaving hebben gebracht, worden momenteel geconfronteerd met de heilige oorlog die tegen hen verklaard is. Joden en andere minderheden gaan een donkere toekomst tegemoet wanneer islamitisch Syrië wordt verenigd met islamitisch Palestina, wat het einddoel is van de moslims.

  5. Wij waarderen uw vrijgevigheid en de verdediging van het Syrische volk door haar onafhankelijkheid te realiseren. Dit doel is echter onhaalbaar vanwege het feit dat het land nog steeds gevangen zit in een systeem van religieus feodalisme.

  6. De rechten van de Alawieten zullen niet verzekerd worden door westerse verdragen, om het simpele feit dat contracten geen waarde hebben binnen de Syrische islamitische mentaliteit. Dit was goed te zien bij het pact tussen Groot-Brittannië en Irak, waarin de vrijheden van minderheden waren vastgelegd. Desalniettemin werden de Assyrische christenen en de Yazidi’s later afgeslacht.

Wij verzoeken de Franse Socialistische Partij om de vrijheid van de Alawitische natie te verzekeren. Wij zijn altijd loyaal geweest aan Frankrijk en plaatsen het welzijn van ons volk in uw handen. Hierom zijn wij er zeker van dat Frankrijk ons zal steunen nu wij worden geconfronteerd met dood en vernietiging.

Aziz Agha al-Hawash
Mahmud Agha Jadid
Mahmud Bek Jadid
Suleiman Assad
Suleiman al-Marshid
Mahmud Suleiman al-Ahmad

De brief, die 79 jaar geleden geschreven is, had gisteren geschreven kunnen zijn. Het document geeft perfect weer welke spanningen er in de regio bestaan. Assad en zijn kompanen zijn allen Arabieren en spreken tevens Arabisch. Toch omschrijven zij zichzelf als het ‘Alawitische volk’, dat vooral gedreven wordt door religieuze verschillen. Ook zien zij zichzelf als de oorspronkelijke bewoners van het gebied. Volgens hen verschillen zij sterk van de Arabische stammen, die ooit het gebied vanuit het Arabisch schiereiland veroverd hadden en de islam oplegden. Bovendien is de positieve houding van Assad ten opzichte van de Joden erg opvallend, aangezien de relatie tussen Syrië en Israël later sterk zou verslechteren.

IJzeren vuist
Ondanks het verzoek van de Alawitische leiders werd de Alawitische natie niet verwezenlijkt en ging het gewest deel uitmaken van Syrië. Twintig jaar na het vertrek van de Franse troepen veranderde de machtsverhoudingen echter aanzienlijk. In 1966 kwam Hafez al-Assad, de zoon van Suleiman al-Assad, aan de macht door een staatsgreep.

Hafez Assad was goed op de hoogte van de demografische realiteit in Syrië, waar soennitische moslims de meerderheid vormden. Hierom begon hij andere minderheden, zoals de christenen, sjiieten, druzen en Koerden te verenigen onder zijn banier. Om de opkomst van de radicale islam tegen te gaan werd het Arabische nationalisme als de juiste ideologie verkondigd, dat zich focust op etnische en linguïstische overeenkomsten in plaats van religie.

Om zijn minderheidsregering te garanderen werden de belangrijkste posities binnen de strijdkrachten en veiligheidsdiensten toegewezen aan Alawieten. Hafez Assad regeerde met ijzeren vuist; opstanden werden keihard – en vaak ook bloederig – neergeslagen. Dit was noodzakelijk: een enkele vergissing of moment van zwakte en het regime van Assad zou onder de voet gelopen worden door het demografische overwicht van de soennieten. Hafez Assad overleed in 2000 en werd opgevolgd door zijn zoon Bashar, die het werk van zijn vader voortzette.

In het Westen wordt het Bashar Assad verweten een dictator te zijn. Natuurlijk kan men Syrië niet vergelijken met het Westen aangaande democratische maatstaven. Dit geldt daarentegen voor de meeste landen in het Midden-Oosten of Noord-Afrika. Of het nou Marokko, Saudi-Arabië, Azerbeidjaan of Turkije betreft, in de meeste gevallen is er sprake van een autoritaire leider evenals een substantieel democratisch deficit. Desalniettemin doen we maar wat graag zaken met deze landen en halen we het niet in ons hoofd hen te beschuldigen van dictatoriale neigingen. Vanwaar deze selectieve verontwaardiging? Waarom moet Assad ten val worden gebracht en koning Mohammed van Marokko niet?

Ondanks het democratische tekort hebben de Assad’s wel een aantal opzienbarende prestaties op hun naam staan. Zo verzekerde de Syrische constitutie vrijheid van religie. Ook leefden de verschillende religieuze groepen vreedzaam naast elkaar. Verder genoten vrouwen ook een hoge mate van vrijheid. In veel opzichten was Syrië in vergelijking met andere islamitische landen haar tijd ver vooruit. Een aanmerkelijk deel van deze vrijheden zijn verloren gegaan sinds de uitbraak van de Syrische burgeroorlog in 2011. Grote delen van het land worden gecontroleerd door islamitische terreurgroepen en zijn feitelijk teruggegaan naar een middeleeuws feodaal systeem, zoals Suleiman Assad dat in zijn brief uit 1936 mooi omschreef.

De geschiedenis herhaalt zich
Niet alleen lieten de Fransen de minderheden in 1936 stikken, maar deden dit wederom in 2011. De Franse president François Hollande – ironisch genoeg weer een socialist – was een van de eerste staatshoofden die opriepen tot het aftreden van Assad. Ook werden er wapens, geld en training verstrekt aan de zogenaamde gematigde rebellen om dit te verwezenlijken. Nu vier jaar later de meeste westerse leiders inzien dat de val van Assad de hele regio wel eens in brand kan zetten, is Frankrijk nog steeds het enige land dat de Syrische president wil zien verdwijnen. De koppigheid en onnozelheid van de Fransen kent geen grenzen.

Terwijl de westerse elite het belang van multiculturalisme verkondigd, doet men er alles aan om een multicultureel land als Syrië te ontwrichten. De ondergang van Assad zal ongetwijfeld leiden tot etnische zuiveringen en zelfs genocide op minderheden. De Syrische bevolking zal transformeren van heterogeen naar homogeen, in zowel etnisch als religieus opzicht: Arabisch en soennitisch. Vreemd genoeg doen diezelfde westerse leiders er alles aan om de homogeniteit van hun eigen landen te ondermijnen.

Bijna 80 jaar nadat Suleiman Assad de Franse overheid probeerde te waarschuwen zijn de spanningen tussen de verschillende religieuze groepen in de regio niet afgenomen. Met de uitbraak van de Syrische Burgeroorlog in 2011 is de situatie zelfs enorm geëscaleerd. Decennia aan progressie en stabiliteit gerealiseerd door Hafez en Bashar Assad zijn door de westerse mogendheden – met de Fransen voorop – teniet gedaan. Nu Rusland Assad te hulp is geschoten kan het tij van de oorlog worden gekeerd en wordt de strijd hopelijk in het voordeel van het Syrische leger beslecht. Alleen wanneer dit scenario zich voltrekt zal er in Syrië sprake zijn van vrede.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

3 gedachten over “De nalatenschap van het Assad-regime

Geef een reactie