Vrouwenemancipatie: het nieuwe offer op het altaar der multiculturalisme

De 20e eeuw zou voor een belangrijk deel in het teken komen te staan van vrouwenemancipatie. Voor het eerst sinds het bestaan van de mensheid zou de rol van de vrouw geleidelijk aan veranderen. Niet langer diende zij enkel thuis te blijven, de kinderen op te voeden en het eten voor te bereiden. Vrouwen verkregen gelijke behandeling, stemrecht en gingen deel uitmaken van de arbeidsmarkt. Desondanks zal de komst van honderdduizenden ,voornamelijk mannelijke, niet westerse migranten naar Europa op geen enkele wijze bijdragen aan vrouwenemancipatie. Sterker nog: het zal de zwaarbevochten waarden op de lange termijn in verval doen raken.

Het kan u bijna niet meer ontgaan zijn. Vrijwel dagelijks confronteert de media ons met emotionele beelden omtrent vluchtelingen. Meestal worden hierbij vrouwen en kinderen in beeld gebracht. Toch staan deze beelden ver af van de realiteit. Onderzoek wijst uit dat de overgrote meerderheid van de vluchtelingen uit (jonge) mannen bestaat. Hierbij komt onherroepelijk de vraag naar voren: Waarom nemen deze mannen hun vrouwelijke gezinsleden niet mee?

Een recent gepubliceerd interview uit de Volkskrant beantwoordt deze vraag met weinig moeite. De geïnterviewde, de Syriër Mohammed Saad, besloot te migreren naar West-Europa. Saad had echter niet genoeg geld om zijn vrouw en twee dochters mee te nemen, waarop hij besloot alleen te gaan met zijn zoon Ali. Toen de interviewers vroegen waarom hij nou juist zijn zoon meenam was zijn antwoord kort maar krachtig: “Omdat het een man is.”

Het is voor veel mensen onbegrijpelijk dat een vader en echtgenoot op basis van dit waanzinnige argument zijn vrouw en kinderen in een oorlogsgebied achterlaat. Toch staat de beslissing van Mohammed Saad niet op zichzelf; het gebeurt zelfs op grote schaal. Het is immers algemeen bekend dat een vrouw in de islamitische evenals Afrikaanse cultuur verre van gelijk is aan de man.

Van de tien landen waar vrouwenrechten het meest geschonden worden zijn er maar liefst zeven islamitisch. Het gaat hierbij om Irak, Sudan, Somalië, Mali, Pakistan, Saudi-Arabië en Afghanistan. Op Saudi-Arabië na zijn de rest van de landen hofleveranciers aangaande de migratiestromen richting Europa. Bovendien scoren andere islamitische en Afrikaanse landen die niet tot de top tien behoren eveneens ronduit slecht.

In veel islamitische landen is de Sharia de officiële vorm van rechtspraak. Los van het feit dat de Sharia vaak gepaard gaat met gruwelijke vormen van executies, is het wederom de vrouw die in dit soort rechtbanken sterk wordt benadeeld. De Sharia-wetgeving staat mannen toe hun vrouwen te slaan en in huis op te sluiten wanneer zij ‘ongehoorzaam’ zijn. Ook wordt er vrijwel nooit aan de wensen voldaan van vrouwen die van hun man willen scheiden. Verder moet een vrouw minimaal vier mannelijke getuigen kunnen oproepen om haar verkrachter berecht te laten worden. Daarnaast hebben alleen mannen het recht polygamie te bedrijven.

Eerwraak, ook wel bekend als eermoord, is een ander vreselijk verschijnsel waarbij ongehoorzame vrouwen vermoord worden. Meestal worden de moorden gepleegd door familieleden zoals vaders en broers. Het weigeren van uithuwelijking kan al genoeg aanleiding vormen voor moord. In Pakistan sterven er jaarlijks maar liefst 1000 vrouwen door eerwraak, maar ook in de meer ‘gematigde’ landen zoals Turkije komen eermoorden veel voor.

Vrouwenbesnijdenis is een ander gruwelijk fenomeen dat wijdverspreid is in de islamitische en Afrikaanse cultuur. Vrouwenbesnijdenis wordt uitgevoerd met maar een doel voor ogen: al het seksuele genot van de vrouw ontnemen. UNICEF houdt de gegevens omtrent vrouwenbesnijdenis al sinds jaar en dag bij, waardoor men een goed beeld krijgt van de omvang van dit probleem. Alleen al in Somalië en Eritrea zijn respectievelijk 98% en 83% van de vrouwen tussen de 15 en 49 jaar besneden. Ook in het Midden-Oosten komt vrouwenbesnijdenis relatief veel voor in met name Irakees Koerdistan en Jemen.

Kinderhuwelijken komen veelal voor in Afrikaanse landen. In landen als Niger, Mozambique en Eritrea zijn achtereenvolgens 62%, 47% en 38% van de meisjes voor hun 18e getrouwd. Hierbij wordt uithuwelijking, al dan niet aan een familielid, vaak niet geschuwd.  In de islamitische wereld scoren vooral Afghanistan en Jemen hoog qua aantal kinderhuwelijken.

Het zou naïef zijn te denken dat de migranten die momenteel richting Europa trekken zich onmiddellijk zullen aanpassen aan onze westerse normen en waarden. In plaats daarvan is er eerder een tegenovergesteld effect zichtbaar. Veel migranten geven de voorkeur aan een wijk die reeds bevolkt wordt door een substantiële groep allochtonen. Een bijkomend effect hiervan is dat autochtonen dit soort buurten verlaten, waardoor er etnische enclaves ontstaan. Deze ontwikkeling wordt in het Verenigd Koninkrijk ook wel white flight genoemd.

Het gevolg hiervan is een zogenaamde parallelle samenleving; een deels onzichtbare maatschappij die evenwijdig loopt aan de onze. Het is daarom ook niet vreemd dat in dergelijke wijken de integratie faalt en tevens broedplaatsen blijken te zijn voor radicalisme. Daarnaast prevaleert binnen deze gemeenschappen ook vrouwenmisbruik.

Zo werd er alleen al in het jaar 2013 500 keer melding gemaakt van eerwraak in Nederland. Het betrof mishandeling, verkrachting en ontvoering. Verder werden er maar liefst 20 moorden op vrouwen gepleegd waarbij eerwraak het motief was.  Ook vrouwenbesnijdenis, een voorheen niet-bestaand verschijnsel in ons land, wordt tegenwoordig uitgevoerd. Naar schatting lopen er in Nederland tienduizenden besneden vrouwen rond en lopen ieder jaar tientallen jonge meisjes het risico gemutileerd te worden.

Hoewel Sharia-rechtbanken in Nederland niet legaal zijn, doen moslims wel degelijk beroep op imams en moskeeën om hen van Sharia-gerelateerd ‘advies’ te voorzien. Het is nog maar de vraag welk effect zulk advies heeft en in hoeverre het de levens van mensen kan beïnvloeden.

Langzaam maar zeker worden Nederlanders ook steeds vaker geconfronteerd met deze vrouwonvriendelijke cultuuromslag. Opeens is er sprake van gescheiden zwemmen in Amsterdam, dat nota bene door de gemeente wordt gefinancierd. Aan de Vrije Universiteit (VU) zijn er eind vorig jaar gescheiden gebedsruimtes gebouwd voor moslims, dat terwijl de VU in wezen een christelijke universiteit is. Verder mogen in Nijmegen asielzoekers gescheiden inburgeren. Al deze factoren staan haaks op westerse waarden.

Ook elders in Europa is de cultuuromslag goed te zien. In het Verenigd Koninkrijk zijn Sharia-rechtbanken enigszins gelegaliseerd en mogen bepaalde familiezaken onder hun hoede nemen. Onderzoek wijst echter uit dat de rechtbanken zich schuldig maken aan onderdrukking, misbruik en discriminatie. Bovendien zouden vrouwen als tweederangsburgers behandeld worden.

Afgelopen mei organiseerde de Britse Labour-partij een verkiezingsbijeenkomst waarbij mannen en vrouwen gescheiden werden. Jeremy Corbyn, de nieuwgekozen leider van Labour, wil mannen en vrouwen zelfs scheiden in het openbaar vervoer.

En wat te denken van de verkrachtingsgolf die het Verenigd Koninkrijk teistert? In de afgelopen jaren zijn er duizenden, veelal minderjarige, autochtone Britse meisjes ten prooi gevallen aan pooiers en verkrachters van voornamelijk islamitische afkomst.

Een soortgelijke situatie is zichtbaar in Zweden. Zweden telt momenteel het hoogste aantal verkrachtingen ter wereld, alleen nog voorgegaan door Zuid-Afrika. Deze verkrachtingsepidemie valt puur te wijten aan immigratie en de slachtoffers zijn voor het overgrote deel autochtone Zweedse vrouwen. Aldaar hebben veel vrouwen hun haar donker geverfd om de kans op verkrachting kleiner te maken.

Nederlandse feministen, zoals Asha ten Broeke, maken zich druk om Bart Smit-folders en Ladies Nights in bioscopen, terwijl ze wegkijken voor zaken als eerwraak en uithuwelijking binnen bepaalde migrantengroepen. We maken ons zorgen over een zogenaamd glazen plafond, maar ondertussen heeft een aanzienlijke groep vrouwen in ons land veel minder rechten dan de man.

Hoe men het ook wendt of keert, immigratie gaat vrouwenrechten op geen enkele wijze bevorderen. In plaats van voortgang te boeken doen we een stap terug in de tijd en vreemd genoeg hebben veel mensen hier nog vrede mee ook. We kunnen dus concluderen dat vrouwenemancipatie het volgende offer is op het altaar der multiculturalisme.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

2 gedachten over “Vrouwenemancipatie: het nieuwe offer op het altaar der multiculturalisme

  1. Nou,
    ik kan wel zeggen het niet helemaal eens te zijn met de strekking van dit artikel.

    Ik ben van 1964, 51 jaar oud nu. Jarenlang heb ik het streven naar gelijke rechten en vrouwenemancipatie gedeeld. Maar nu ik de nettoresultaten ervan zie, wat het ons eigenlijk oplevert begin ik meer en meer begrip te krijgen voor culturen die de domme wijven gewoon met geweld onder de knoet houden. Volgens mij is het nameleijk zo dat als je dat niet dan krijg je dus een maatschappij zoals we die nu om ons heen zien.

    Een maatschappij waarin de wijven quota eisen en “positieve” discriminatie over top posities in het openbaar bestuur en in de leiding bij beursgenoteerde bedrijven. Over het feit dat het vooral mannen zijn die achter de vuilniswagen lopen en bij de plantsoenendienst werken hoor je ze dan vreemd genoeg weer nooit.

    Een maatschappij waarin we dachten alles wel gezien te hebben met Relus ter Beek als minister van Defensie, maar waarin alle militairen nog eens lekker uitgelachen worden door Jeanine Hennis-Plasgootje als opperste chef te benoemen.

    Een maatschappij die zo zwak is geworden dat zij niet eens meer voor haar eigen waarden durft op te komen, maar in plaats daarvan als een echt wijf direct op haar rug gaat liggen met de pootjes omhoog bij het eerste wat ook maar lijkt op een bedreiging. Ik ben toch lief ? Geef me een knuffel !

    Ik kan me goed voorstellen dat wat meer masculiene culturen zich hier een kriek om lachen en hier gewoon overheen walsen om ons hun waarden op te leggen, zoals zij dat van huis uit gewend zijn.

    Zolang wij hier door blijven gaan met dit soort positieve discrimatie van wat niet voor niets het zwakke geslacht heet zal er ook weinig veranderen, en zal ons werelddeel precies dat uit blijven stralen wat de dames in hun hart eigenlijk het liefste wensen.

    Onderwerping.

    1. Je reactie duidt een interessant dilemma aan. Enerzijds willen wij ontwikkeld zijn en vrouwen gelijke kansen bieden door een “vrouwvriendelijke” cultuur te bevorderen. Daar hebben wij de afgelopen honderd jaar aardig wat stappen voor genomen waardoor wij in vergelijking met de rest van de wereld aardig ontwikkeld zijn.

      Anderzijds hebben deze stappen ons zachtaardiger gemaakt en daarmee kwetsbaar voor culturen die dit soort ontwikkelingen anders doorlopen of gewoon niet. Deze culturen walsen over ons heen met hun dominante karakter terwijl wij willen “praten over hoe dit voor ons voelt”.

      We kunnen drie dingen doen wat mij betreft:
      1. Zoals je al aanstipt met de pootjes omhooggevallen gaan liggen.
      2. Ontketen onze mannen, schaf de metroseksualiteit af en accepteer dat we kracht en agressie nodig hebben om ons te beschermen. Betrek de vrouwen hier ook bij. Zij zijn prima in staat om van zich af te bijten.
      3. Stereliseer de gehele mensheid en wacht honderd jaar.

Geef een reactie