Transgenderkinderen: een nieuwe dimensie van progressieve waanzin

De vijf jaar oude Joe Lemay wordt wereldwijd volop in de media behandeld omdat het een van de jongste transgenderkinderen ooit zou zijn. Joe werd oorspronkelijk geboren als Mia, maar haar ouders besloten haar tot jongen om te dopen doordat zij al op zeer jonge leeftijd gedrag vertoonde dat niet als kenmerkend meisjesgedrag kan worden getypeerd. ‘Joe’ wordt nu al op handen gedragen door de LGBT-beweging en gezien als een soort Messias. Zo zou het de acceptatie van transgenders kunnen bevorderen.

Vreemd genoeg schijnt niemand zich af te vragen dat Joe gezien ‘zijn’ leeftijd ook gewoon een beetje in de war kan zijn. Ook de ouders van het kind moeten dit beseffen, aangezien kinderen pas op latere leeftijd seksuele gevoelens beginnen te ontwikkelen. Toch hebben de ouders van het kind al besloten dat hun dochter voortaan als jongen door het leven zal gaan. Ook het feit dat de LGBT-beweging een vijfjarig kind als mascotte gebruikt is bedenkelijk, omdat Joe nog niet in staat is rationeel te denken. Het is daarom onmogelijk te verifiëren of het kind hier vrijwillig aan meewerkt.

Op wetenschappelijk gebied bestaat er tevens geen consensus omtrent transgenderisme. Een recent onderzoek toonde bijvoorbeeld aan dat transgenderisme geen fase of keuze is. Andere wetenschappers onderschrijven deze bevindingen echter totaal niet. Helaas krijgt de laatstgenoemde partij veel minder aandacht van de media omdat hun onderzoeksresultaten nou eenmaal niet in het politiek correcte gedachtegoed passen.

Een bekende criticus van het zogenaamde transgenderisme is Dr. Paul R. McHugh, die hoofdpsychiater is aan het Johns Hopkins Academisch Ziekenhuis in Baltimore. McHugh is de auteur van maar liefst zes boeken en 125 medische artikelen. Begin juni werd er een artikel van de psychiater gepubliceerd waarin hij hard uithaalt naar de recente ontwikkelingen omtrent transgenderisme.

Allereerst beweert McHugh dat transgenderisme beschouwd moet worden als een psychische stoornis. Daarnaast verklaart de psychiater ook nog eens dat een geslachtsverandering biologisch gezien onmogelijk is.

Verder staat het artikel vol met andere opmerkelijke gegevens. Volgens McHugh bestaan er overeenkomsten tussen anorexia en het transgenderisme. Een anorexia-patiënt ziet zichzelf als dik, terwijl de patiënt in werkelijkheid graatmager is. Een transgender ziet zichzelf bijvoorbeeld als vrouw, hoewel ‘zij’ anatomisch gezien een man is.

McHugh concludeert dat maar liefst 80% van de zogenaamde transgenderkinderen deze gevoelens op de lange termijn kwijtraken. Dit betekent dat de kans groot is dat de tot jongen omgedoopte Joe Lemay in een latere fase van zijn leven zich langzaam weer als meisje gaat beschouwen. Helaas wordt Lemay ondertussen al gezien als een boegbeeld van de LGBT-beweging, mede-gefaciliteerd door zijn ouders.

Deze progressieve dogma is echter dieper in onze samenleving geworteld dan we denken. McHugh spreekt van ‘misplaatste dokters’ die onderzoek doen op jonge transgenderkinderen. Deze doktoren zouden puberteitsvertragende medicijnen voorschrijven om een eventuele geslachtsoperatie op latere leeftijd te vereenvoudigen. Deze medicijnen kunnen daarentegen een verminderde groei en steriliteit veroorzaken. Zijn al deze onderzoeken en gezondheidsrisico’s het wel waard als bij 80% van deze kinderen de transgendergevoelens uiteindelijk weer verdwijnen? Sterker nog, lijken dit soort onderzoeken en behandelingen op jonge kinderen niet sterk op kindermisbruik?

Volgens McHugh mogen progressieve opiniemakers, seksuele voorlichters en quasi-diversiteitsadviseurs ook hun handen niet wassen in onschuld. Zij hebben immers een klimaat gecreëerd waarin jonge transgenders worden aangemoedigd zich af te zetten tegen hun familie en de maatschappij. Ouders die niet meewerken aan de transformatie van hun kind worden gedemoniseerd.

Het wordt tijd om een eerlijke discussie te houden over transgenderkinderen. Natuurlijk is transseksualiteit is al zo oud als de weg naar Rome en volwassenen zijn tegenwoordig vrij om een geslachtsverandering te ondergaan. Desalniettemin kunnen kinderen nog niet rationeel denken. Kinderen geloven in Sinterklaas, dus men kan een kind net zo makkelijk wijsmaken dat ze eigenlijk tot het andere geslacht behoren. Ook moeten we minderjarigen beschermen tegen dit soort invloeden, aangezien het grootste gedeelte van de transgenderkinderen na verloop van tijd hun transgendergevoelens verliezen. Het is dus verwerpelijk dat de LGBT-beweging kinderen gebruikt om hun gedachtegoed te propageren.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

Een gedachte over “Transgenderkinderen: een nieuwe dimensie van progressieve waanzin

Geef een reactie