Verdeel en heers?

Enkele dagen geleden liep ISIS de Irakese stad Ramadi onder de voet. De bezetting van de stad is pijnlijk voor de Verenigde Staten (VS). Om de stad te bevrijden van extremistische groeperingen kwamen vele Amerikaanse- en coalitietroepen om het leven. Hun offer blijkt nu voor niets geweest. De opmars van ISIS is direct verbonden aan het gefaalde buitenlandse beleid van de VS, waar momenteel geen touw meer aan vast te knopen is.

De stad Ramadi is niet de enige stad waarvoor veel Amerikaans bloed verspild is. Zo vielen er talloze doden bij twee grootschalige gevechten in de stad Fallujah. Deze stad werd al begin 2014 ingenomen door ISIS. Momenteel is er een Irakees offensief gaande om Ramadi en andere steden te heroveren. De Irakese regering is nu sterk afhankelijk van sjiitische milities, aangezien het conventionele leger steeds moeilijk stand kan houden. John Kerry, de minister van Buitenlandse Zaken van de VS, gaf aan er vertrouwen in te hebben dat Ramadi evenals andere steden heroverd zullen worden.

De houding van Kerry roept veel vraagtekens op. Hoe kan hij zo laconiek omgaan met deze situatie? Ten eerste heeft ISIS een substantieel gedeelte van Irak evenals Syrië ingenomen. Ten tweede zal  de betrokkenheid van sjiitische milities het sektarische geweld tussen sjiieten en soennieten alleen maar doen toenemen. Verder dient men ook niet te vergeten dat deze milities vaak worden ondersteund door buurland Iran, waar de VS sinds 1979 al geen goede band meer mee heeft.

De afgelopen jaren botsten de VS en Iran regelmatig over het controversiële Iraanse nucleaire programma. Ook is het algemeen bekend dat Iran de Syrische president Assad steunt evenals de Houthi-rebellen in Jemen. Verscheidene experts zijn het erover eens dat Iran bezig is met de bouw van een nieuw Perzisch Rijk in het Midden-Oosten. Hiermee botst Iran met het meest invloedrijke soennitische land op aarde: Saudi-Arabië. De Golfstaat is tevens een van de belangrijkste bondgenoten van de VS en ziet de opkomst van Iran als supermacht met argusogen aan.

Toch blijkt de VS Iran als een soort noodzakelijk kwaad te zien. De Amerikaanse krant New York Times spreekt zelfs van een ‘onwaarschijnlijke bondgenoot’.

Dat brengt ons bij de tegenstelling in het verhaal. Hieronder worden de feiten kort weergegeven:

– De VS zijn er fel op tegen dat Iran steun verleent aan de Syrische president Assad en de Houthi-rebellen in Jemen. Desalniettemin steunen zowel de VS als Iran de sjiitische regering van Irak.

– Saudi-Arabië is een van de belangrijkste bondgenoten van de VS. De Saudi’s vrezen de opkomst van het sjiitische Iran. De jarenlange Amerikaanse aanwezigheid in Irak heeft er voor gezorgd dat de Irakese regering nu gedomineerd wordt door de sjiieten. Deze Irakese sjiieten voelen zich weer sterk verbonden met Iran.

– Het is algemeen bekend dat de Golfstaten radicale groeperingen in Syrië en Irak steunen. Dit heeft uiteindelijk ook de snelle opmars van ISIS veroorzaakt. In welke mate is Saudi-Arabië eigenlijk betrokken bij dit soort terreurorganisaties? Sterker nog, hebben de coalitiebombardementen eigenlijk wel zin als de Golfstaten deze terreurorganisaties telkens weer van nieuw wapentuig en manschappen voorzien?

Snapt u het nog? In Jemen wordt Iran beschouwd als de vijand, maar in Irak weer als bondgenoot. Saudi-Arabië wordt gezien als een belangrijke bondgenoot, maar ondertussen bevoorraden zij wel de groeperingen die de VS in Irak en Syrië bombarderen.

Daar blijft het niet bij. Het standpunt ten opzichte van het Syrische conflict is 180 graden gedraaid. Vier jaar geleden, toen de Syrische burgeroorlog uitbrak, moest president Assad perse het veld ruimen. Om dit te bereiken werden de zogenaamde ‘gematigde’ rebellen gesteund. Vier jaar later blijken deze gematigde rebellen helemaal niet zo gematigd en velen van hen zijn overgelopen naar terreurorganisaties zoals ISIS en het Al-Nusra Front.

Door de eindeloze slachtpartijen, onthoofdingen en andere gruwelijkheden bleek Assad toch zo slecht nog niet. Volgens verschillende bronnen is de Amerikaanse houding ten opzichte van Assad veranderd. Hiermee gaat de VS lijnrecht in tegen het beleid van Saudi-Arabië evenals Turkije, die het Assad-regime koste wat het kost willen zien verdwijnen. Direct of indirect steunen Saudi-Arabië en Turkije dus de opkomst van ISIS.

Het buitenlandse beleid van de VS is simpelweg onbegrijpelijk. Hebben de Amerikanen de situatie überhaupt nog wel in de hand? Als dit niet het geval is zal het Midden-Oosten de komende jaren een kruitvat blijven en zal het geweld zelfs over kunnen slaan op andere Arabische landen. Als zij er van overtuigd zijn de situatie wel onder controle te hebben, kan dit maar één ding betekenen: verdeel en heers.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

3 gedachten over “Verdeel en heers?

  1. Ik geloof er niet zo in dat de President Of The United States (POTUS) dom is, onwetend, of de gevolgen van zijn daden niet overziet. Integendeel. Dat laat slechts ruimte voor één conclusie. Dat is dat hij bewust aanstuurt op de teloorgang van de westerse macht in de wereld.

    Over de militaire macht van welk Arabisch land dan ook maak ik me geen zorgen. Arabieren zijn net kinderen. Inteelt zorgt voor een gebrekkig IQ. Ze zijn wel goed in het uitoefenen van geweld, maar je moet lang zoeken voordat je er 1 vind die een goed overzicht heeft en een plan op kan stellen dat ons werkelijk kan schaden. Het zou echter onverstandig zijn om de Iraniërs (Perzen) op 1 lijn te stellen met Arabieren. Perzen zijn geen Arabieren, en er gaat wel degelijk een grote dreiging voor ons van uit als die lui ooit kernwapens in handen zouden krijgen. Vandaar ook dat Obamabomba dat wel prima schijnt te vinden. Zijn verdeelplannetje werkt prima. Dat de USA niet meer heerst vind hij volgens mij ook wel O.K.

Geef een reactie