Wordt de westerse wereld geteisterd door een golf van racisme?

De rellen in de Amerikaanse stad Ferguson na de dood van Michael Brown liggen nog vers in het geheugen. Twee jaar eerder vonden er soortgelijke rellen plaats na de dood van Trayvon Martin. De zaken werden door de Europese media op de voet gevolgd. In Nederland wordt de racistische moord op Kerwin Duinmeijer bijna 32 jaar na dato nog steeds herdacht. Als we de media mogen geloven leven minderheden in Europa en de VS in angst; ze worden geteisterd door een golf van racistische moorden of politiegeweld. Is er echter wel sprake van het beeld dat de media schept?

Kerwin Duinmeijer en de Metromoorden
Op 20 augustus 1983 werd Kerwin Duinmeijer doodgestoken door de skinhead Nico Bodemeijer. De moord op Duinmeijer wordt gezien als de eerste racistische moord in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog. Nederland was ontsteld. Ter nagedachtenis aan Kerwin worden er herdenkingsdiensten georganiseerd, werd er een lied geschreven en een film gemaakt.

Zes jaar later worden er drie Nederlandse vrouwen doodgestoken op het metrostation Zuidplein in Rotterdam. Een vierde vrouw raakt zwaargewond. De vrouwen stonden te wachten op de metro, toen er een donkere man aan kwam lopen die zonder enige aanleiding op het viertal begon in te steken. Niet veel later werd de verdachte, Glenn M., gearresteerd.

M. verklaarde dat zijn vriendin het had uitgemaakt en dat hij daarom zoveel mogelijk blanke vrouwen om het leven wilde brengen. Ondanks het relatief grote aantal slachtoffers kregen de moorden veel minder aandacht dan de moord op Duinmeijer. Verder werd er nauwelijks tot geen aandacht besteed aan het racistische motief van de dader. Voor de slachtoffers van de metromoorden worden geen jaarlijkse marsen georganiseerd, geen liedjes geschreven en geen films geregisseerd.

En bij de metromoorden zou het niet blijven. Jantje Hertogs, Mark Kerssens, Hans van Wieren, Bart Raaijmakers, Froukje Schuitmaker, Marianne Roza.. de lijst is eindeloos. Stuk voor stuk totaal nutteloze moorden waarbij Nederlanders omkwamen door toedoen van een allochtone dader. In veel gevallen deed de media flink haar best om de etnische afkomst van de dader verborgen te houden. Vreemd genoeg houdt het CBS de etniciteit van slachtoffers bij, maar die van daders niet.

In Duitsland is een soortgelijke situatie gaande. In 2011 werd bekend dat de neonazistische groepering NSU maar liefst 9 moorden had gepleegd tussen 2000 en 2006. Hierbij kwamen acht Turken en één Griek om het leven. Bondskanselier Angela Merkel noemde de moorden een “vernedering voor Duitsland”.

Wanneer autochtone Duitsers slachtoffer vallen aan racistisch gemotiveerd geweld is er opeens veel minder aandacht. In tegenstelling tot Nederland wordt de etniciteit van daders in Duitsland wel geregistreerd. Daaruit komen wel erg naargeestige cijfers naar voren. Volgens Michael Stürzenberger, leider van de Duitse Vrijheidspartij, zijn er sinds de val van de muur meer dan 3700 (!) Duitsers vermoord door allochtone daders.

Trayvon Martin en Michael Brown
Onder veel mensen in de VS bestaat het idee dat blanke politieagenten lukraak het vuur openen op zwarte mannen. Vlak na het overlijden van Trayvon Martin en Michael Brown gebruikte alle media dezelfde termen: zwart slachtoffer, blanke dader, racistisch gemotiveerd en racismeprobleem. De Nederlandse media neemt deze termen klakkeloos over. Waarom is het voor de Nederlandse media nu opeens wel belangrijk dat de etniciteit van de dader en het slachtoffer gemeld wordt, terwijl dat normaal gesproken altijd wordt vermeden?

De toedracht voor de dood van Martin en Brown wordt zowel in de Amerikaanse als Europese media angstvallig achterwege gehouden. Bij de moord op Martin in 2012 sprak men van een ‘schoolgaande tiener’ die werd omgebracht door een ‘blanke buurtwacht’. Ter illustratie werd er een foto vrijgegeven van Martin op twaalfjarige leeftijd. Bij Brown werd volgens hetzelfde draaiboek gehandeld. Hij werd omschreven als een ‘vriendelijke reus’ die werd neergeschoten door een ‘blanke politieagent’ terwijl hij zijn handen in de lucht stak om zich over te geven.

Het gehele bovenstaande gedeelte is gebaseerd op leugens. Ten eerste was Trayvon Martin geen twaalf jaar maar zeventien jaar oud. Ook was hij geen modelscholier, hij werd regelmatig geschorst. Op de avond van zijn dood viel hij de buurtwacht George Zimmerman aan, die zichzelf overigens omschrijft als Latijns-Amerikaans, om vervolgens zijn gezicht tot pulp te slaan. Zimmerman dacht dat zijn laatste uur geslagen had en haalde in paniek de trekker van zijn legale vuurwapen over. Na de dood van Martin werd er een foto van Zimmerman in de krant geplaatst, waarbij zijn huidskleur bewust lichter was gemaakt.

Bij de dood van Brown werd er ook een compleet ander beeld door de media geschetst en werd er bewust informatie achtergehouden. Ten eerste was Brown geen ‘vriendelijke reus’. Het was een enorme man die meer dan honderd kilo woog. Voor zijn dood had hij een buurtsupermarkt overvallen, waardoor de politie naar hem op zoek was. Toen de agent in kwestie, Darren Wilson, Brown herkende beval hij hem te blijven staan. In plaats daarvan stormde Brown op de agent af en probeerde het dienstwapen uit zijn handen te grissen. Wilson besefte dat hij in levensgevaar was en besloot zijn wapen af te vuren.

Waarom houdt de media deze feiten bewust achter? Zowel buurtwacht Zimmerman als politieagent Wilson zijn beiden vrijgesproken door de Amerikaanse rechtbank. Dit betekent en dat het racisme-argument nergens op gebaseerd is. Beiden hadden het recht dodelijk geweld te gebruiken in geval van nood. Waarom spreekt de media dan toch telkens van hulpeloze zwarte mannen die door nietsontziend blank geweld om het leven gekomen zijn?

De selectieve verontwaardiging werd al helemaal duidelijk nadat enkele maanden later een zwarte politieagent een zwarte man doodschoot. Er was zelfs duidelijk beeldmateriaal van. Ondanks het feit dat de schietpartij enorm veel overeenkomsten vertoont met de dood van Martin en Brown, was er geen publieke verontwaardiging, weinig media-aandacht en al helemaal geen grootschalige (rassen)rellen. De relschoppers in Ferguson beweerden te demonstreren tegen politiegeweld, maar wanneer het een zwarte politieagent is die een zwarte verdachte doodschiet, is de zaak opeens niet interessant genoeg.

Etniciteit en criminaliteit
Ook de statistische gegevens omtrent geweld en criminaliteit spreken de media tegen. Hieronder volgt een kort overzicht van de relatie tussen criminaliteit en etniciteit in de VS:

93% van de zwarte moordslachtoffers wordt vermoord door een zwarte dader. Volgens de Amerikaanse journalist Juan Williams is moord zelfs de “belangrijkste doodsoorzaak voor Afrikaans-Amerikaanse mannen tussen de 15 en 34 jaar”. De meeste zwarte Amerikanen worden dus vermoord door andere zwarte Amerikanen, niet door blanken.

– In 2013 werden er 409 blanken vermoord door zwarte Amerikanen. Daarentegen werden er 189 zwarte Amerikanen vermoord door een blanke dader. Blanken hebben dus meer kans door een zwarte dader vermoord te worden dan andersom. Bovendien worden Latijns-Amerikanen ook gerekend tot ‘blank’, waardoor het werkelijke aantal blanke daders (veel) lager ligt.

– Jonge zwarte Amerikanen plegen veertien keer meer moorden dan jonge blanke Amerikanen. Ook zijn Afrikaans-Amerikanen vier keer vaker slachtoffer van moord. Veel van deze moorden zijn gerelateerd aan de misdaad. Er is dus geen racismeprobleem, zwarte mannen zijn simpelweg oververtegenwoordigd in de misdaadstatistieken. Afrikaans-Amerikanen maken (slechts) 13% uit van de Amerikaanse bevolking, maar zijn verantwoordelijk voor meer dan 50% van alle moorden in het land.

Het aantal zwarte Amerikanen dat omkomt door racistisch- of politiegeweld is slechts een fractie van het totale aantal zwarte moordslachtoffers. Toch krijgt een zaak ongelooflijk veel aandacht wanneer er een zwarte Amerikaan omkomt door het toedoen van een blanke dader. Wanneer een blank slachtoffer wordt vermoord door een zwarte dader hoeft deze zaak niet op media-aandacht te rekenen. Ook wanneer een zwarte dader een zwart slachtoffer vermoord wordt dit als niet media-waardig beschouwd.

Hoewel de statistische gegevens omtrent criminaliteit en etniciteit in Nederland niet zo goed worden bijgehouden als in de VS, komen er toch een paar interessante overeenkomsten naar voren:

– Het risico slachtoffer te worden van moord ligt onder Antilliaanse mannen veertien keer hoger dan bij autochtonen. Bij Surinaamse mannen is dit zes keer hoger.

-Bij Turken en Marokkanen ligt de kans te worden vermoord vijf keer hoger dan bij autochtonen.

Allochtonen zijn sneller geneigd een moord te plegen dan autochtonen. Wederom pronken Antillianen boven aan de lijst met een risico van 30 per 100.000 inwoners. Bij autochtonen ligt dit aantal op 0.8 per 100.000.

Het zogenaamde politiegeweld of racistisch geweld in de VS is zwaar overdreven. Als Afrikaans-Amerikanen al moeten vrezen voor racistisch gemotiveerd geweld, moeten blanken zich al helemaal zorgen maken om slachtoffer te vallen aan een zwarte dader. In Nederland is de situatie niet veel anders. Hoeveel racistische moorden kunnen we ons eigenlijk voor de geest halen? De moord op Kerwin Duinmeijer waarschijnlijk en misschien nog een andere vage zaak waarbij ene Henk en Ingrid betrokken waren. Daarna houdt het al snel op.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

Een gedachte over “Wordt de westerse wereld geteisterd door een golf van racisme?

Geef een reactie