Assad is de beste optie

Enkele dagen geleden bezocht de Vlaams Belang-politicus Filip Dewinter de omstreden Syrische president Bashar Assad. Sinds de uitbraak van de Syrische burgeroorlog is er in feite geen persoonlijk contact meer geweest tussen Assad en westerse politici. Dewinter noemde Assad een “moedig en indrukwekkend man”. Bovendien zou hij een bondgenoot zijn in de strijd tegen het moslimextremisme. Dewinter is een visionair en doet wat veel westerse ‘leiders’ al veel eerder hadden moeten doen: steun uitspreken voor president Assad, die – ook namens ons – strijd voert met de radicale islam.

Dewinter kan in zijn thuisland België op even veel kritiek rekenen als Geert Wilders in Nederland. Zo zou hij een racist en islamofoob zijn. Desalniettemin werd Dewinter als een held ontvangen in Damascus. Ook had hij een langdurig gesprek met Assad, die overigens zelf moslim is. Hiermee worden de aantijgingen uit eigen land, die overigens voornamelijk uit linkse hoek komen, geheel ontkracht.

Waarom blijft het westen de zogenaamde gematigde rebellen in Syrië steunen? Het idee van de soennitische verzetstrijder, vechtend voor democratie en vrijheid, is achterhaald. Veel strijders van het ondertussen grotendeels ontbonden Vrije Syrische Leger zijn overgelopen naar radicaal islamitische groeperingen, zoals Al Qaida en ISIS. Uiteraard namen zij het door het westen gefinancierde moderne wapentuig met zich mee.

Komt dit als een verassing? Nee. In de jaren 80 financierde het westen Al Qaida om tegen de Sovjet-Unie te vechten in Afghanistan. Al Qaida ontpopte zich later als een van de grootste islamitische terreurorganisaties ter wereld en was bovendien verantwoordelijk voor de aanslagen van 11 september in New York. In Egypte greep de Moslimbroederschap de macht. In Libië bleken de gematigde strijders helemaal niet zo gematigd te zijn. Het westen nam zelfs actief deel in de bombardementen op het leger van Khadaffi. Vandaag de dag is Libië een schoolvoorbeeld van een gefaalde staat. In Libië groeit ISIS gestaag en bevindt zich angstig dichtbij Europees grondgebied; eilanden zoals Lampedusa en Malta liggen op nog geen 200 kilometer afstand.

In Syrië werd volgens het zelfde draaiboek gehandeld. Door het moedwillig verzwakken van het regime van Assad heeft het westen echter een monster geschapen: ISIS. De leider van ISIS, Abu Bakr al-Baghdadi, heeft grootse plannen. De terreurgroep controleert nu grote delen van Syrië. Executies, verkrachting en slavernij zijn aan de orde van de dag in het zelfbenoemde kalifaat. Volgens verschillende persbureaus is ISIS ernstig verzwakt. Dit is niet waar. Volgens Assad heeft ISIS ondanks de westerse luchtaanvallen haar grondgebied uitgebreid en weet de terreurgroep iedere maand maar liefst duizend strijders te rekruteren.

Halverwege 2014 viel ISIS het noorden van Irak binnen. Trots paradeerde ISIS door de straten met  Humvees die nota bene door de Amerikanen aan het Irakese leger geleverd waren. De duizenden coalitieslachtoffers die vielen gedurende de Irak-oorlog (2003-2011) blijken voor niets te zijn gesneuveld. Veel mensen beginnen zich nu te beseffen dat Irak inderdaad beter af was geweest onder Saddam Hoessein.

Ondanks het feit dat Assad verschillende extremistische moslimgroeperingen tegelijkertijd bestrijdt, is hij constant het mikpunt van kritiek. Zo wordt de Syrische leider ervan beschuldigd zijn eigen bevolking te bombarderen. Natuurlijk vallen er ongetwijfeld veel burgerslachtoffers, maar bij welke oorlog gebeurt dat niet? In Oekraïne bombardeert de regering ook de eigen burgers in het oosten van het land, maar daar ligt niemand van wakker.

In het westen bestaat vandaag de dag het idee dat oorlog op een humane wijze gevoerd kan worden. Dit is onzin, er is nog nooit op een humane manier oorlog gevoerd. De Amerikanen schromen ook niet burgerslachtoffers te maken in Afghanistan en Pakistan. Als drones aldaar een terroristisch doelwit uitschakelen waar toevallig ook burgerslachtoffers bij vallen, wordt dit gerekend tot collateral damage; een soort noodzakelijk kwaad.

De ellende die is voortgekomen uit de oorlog is niet te overzien. Naar schatting zijn er ruim 220.000 mensen om het leven gekomen. Minderheden zoals Koerden, alawieten, Jezidi’s en druzen zijn hun leven niet zeker. Syrië, ooit de bakermat van het christelijk geloof, dreigt nu haar christelijke minderheid te verliezen.

Aangezien de christelijke gemeenschap in Syrië is ontstaan in de tijd van Jezus, betekent dit dat de ruim tweeduizend jaar oude cultuur voorgoed dreigt te verdwijnen. Ironisch genoeg is het ‘christelijke’ westen medeverantwoordelijk en wordt er niets ondernomen om de christenen te redden. Waarom worden ‘gematigde moslimrebellen’ wel bewapend en de christenen niet? Omdat de christenen president Assad steunen. Ondanks het feit dat de familie Assad Syrië al decennia lang met harde hand regeert, zorgden zij wel voor stabiliteit en werd de veiligheid van minderheden gegarandeerd.

Wat te denken van de miljoenen mensen die op de vlucht zijn geslagen? Geen enkel Europees land lijkt te staan springen om de enorme aantallen vluchtelingen op te vangen. Toch blijven Europese landen zoals Groot-Brittannië en Frankrijk de rebellen steunen met wapentuig. Hierdoor zijn ook zij verantwoordelijk voor het ontstaan van deze vluchtelingenstromen.

Toch begint langzaam het besef door te dringen dat Assad de aangewezen man is om Syrië te leiden. Deze bewering wordt door een aantal prominente figuren ondersteund. In 2014 gaf majoor Aviv Oreg van het Israëlische leger toe dat het Assad-regime op vijandelijke voet stond met Israël. Tegelijkertijd stond het regime decennia lang garant voor een stabiele grens. Vandaag de dag moet Israël rekening houden met Al Qaida aan haar grenzen.

Binnen de hoogste kringen van de Amerikaanse politiek lijkt er ook geen consensus meer te bestaan over het Syrische vraagstuk. Dit kwam door de uitlatingen van generaal John Allen, die de Amerikaanse troepen in Afghanistan aanvoerde en de terrorismeadviseur Richard Clarke. Zowel Allen als Clarke zijn het er over eens dat er een vorm van samenwerking moet zijn met de Syrische overheid om ISIS te kunnen verslaan. Het is de wereld op zijn kop, aangezien de Verenigde Staten sinds het begin van het conflict de zogenaamde ‘gematigde rebellen’ heeft gesteund.

Tijdens zijn ontmoeting met Filip Dewinter gaf Assad aan dat hij veel conservatieve- en nationalistische leiders uit Europa persoonlijk kent. Ook zou hij via deze kennissen ‘wat druk’ uit kunnen oefenen. Wat en wie hij hiermee precies bedoelde is niet duidelijk, maar het kan een belangrijk gegeven zijn om de westerse houding t.o.v. het Syrische regime te veranderen.

We moeten realistisch zijn. De Arabische Lente is gekaapt door de radicale islam. Egypte werd drie decennia lang bestuurd door Hosni Moebarak, die de touwtjes strak in handen had. Toen de Egyptenaren voor het eerst in dertig jaar op een andere kandidaat konden kiezen, kozen zij in grote getale voor Mohamed Morsi, de leider van de radicale Moslimbroederschap. Alleen de staatsgreep van generaal Sisi heeft kunnen voorkomen dat Egypte het zelfde pad zou bewandelen als Libië en Syrië en heeft de radicale islam in de kiem gesmoord.

Hoewel er ongetwijfeld vraagtekens gezet kunnen worden bij het democratisch gehalte van het Assad-regime, is het veruit een betere optie dan de andere partijen die om de macht strijden. In het Syrië van Assad hadden minderheden rechten, iets dat slechts mondjesmaat voorkomt in de moslimwereld. Assad zelf heeft in het westen gestudeerd en is meer westers georiënteerd dan zijn voorganger (en vader) Hafiz Assad. Neem de onderstaande foto’s goed in u op en besef hoe zeldzaam de beelden eigenlijk zijn voor dat deel van de wereld: tolerantie voor christenen, vrouwen zonder hoofddoek, vrouwen met make-up en vrouwen met een zichtbaar decolleté.

Het in stand houden van het Assad-regime is van vitaal belang voor het westen. Hetzelfde geldt voor generaal Sisi in Egypte. In samenwerking met deze leiders kan islamitisch extremisme hard aangepakt worden. Ook zal er op die manier opnieuw een bufferzone rondom Europa ontstaan waardoor illegale migratie vanuit Afrika en het Midden-Oosten kan worden tegengegaan.

Het westen staat op een tweesprong. Welke weg zal het kiezen? Blijven we ‘rebellen’ steunen? Dit leidt tot extremisme, instabiliteit en vluchtelingenstromen. Of kiezen we voor de meest realistische optie en houden het Assad-regime in het zadel?

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.