Pseudo-multiculturalisme

Nederland heeft de afgelopen decennia een uiterst tolerant integratiebeleid gevoerd. De resultaten die daar uit voortgevloeid zijn kennen we allemaal. Allochtonen werden aangemoedigd zoveel mogelijk hun eigen cultuur te behouden. In bepaalde wijken zijn complete etnische enclaves ontstaan waar de autochtone Nederlander een zeldzaam aanzicht is geworden. Volgens voorstanders van het multiculturalisme is dit een verrijking. Onze diversiteit is ten slotte onze grootste kracht. Hoe staan zij hier echter zelf tegenover? Dragen zij eigenlijk wel bij aan het door henzelf gepropageerde multiculturalisme?

De Westermoskee
Vorig jaar bracht De Correspondent een minidocumentaire uit omtrent de Westermoskee in Amsterdam. Hoewel de grond al in 1994 gekocht was door een Turkse organisatie, heeft de aanvang van de bouw bijna 20 jaar op zich laten wachten. Dit kwam o.a. doordat de organisatie die verantwoordelijk is voor de aankoop, in verband wordt gebracht met radicalisme, duistere geldstromen en fraude.

In de documentaire komen ook de omwonenden aan het woord. David Wertheim woont op vijftien meter afstand van de moskee. Hij kocht zijn huis in 2005, toen de gemeente Amsterdam nog beweerde dat er geen moskee zou komen. Wertheim zegt het volgende:

“Wat ik zelf leuk vind aan deze buurt, is dat het een zeer multiculturele buurt is. De moskee is een waarborg voor de multiculturele realiteit van de buurt.”

Op het eerste gezicht lijkt Wertheim de moskee een aanwinst voor de buurt te vinden. Desalniettemin komt er ook een heel ander beeld naar voren. In de documentaire geeft Wertheim aan een uitvoerig gesprek te hebben gehad op een gemeentehuis in Amsterdam. In dit gesprek heeft hij om opheldering gevraagd over de komst van de moskee, die het uitzicht van zijn nieuwe huis wel eens zou kunnen blokkeren. Of het uitzicht zijn enige punt van twijfel was, zullen we nooit achter komen. Wel kunnen we concluderen dat Wertheim het huis nooit gekocht zou hebben als de komst van de moskee al eerder was aangekondigd.

Een andere (anonieme) buurtbewoner vertelt een soortgelijk verhaal. Zo zou hij de moskee een mooi gebouw vinden en vindt hij het prima dat het er komt. Toch geeft de man tegelijkertijd aan dat het voor de omwonenden minder fraai is. Ook hij had ooit geïnformeerd naar een woning in de buurt en werd verzekerd door de gemeente Amsterdam dat de moskee niet gebouwd zou worden.

Waarom meten deze zogenaamde voorstanders van multiculturele idealen met twee maten? Beiden geven zij aan geen problemen te hebben met de komst van de moskee. Ondanks dat hadden zij geen vrede met de onzekerheid omtrent de komst ervan. Een van de twee geïnterviewden geeft zelfs aan dat de omwonenden belazerd zijn. Hebben zij onbewust toch problemen met de komst van de moskee?

AZC
De afgelopen jaren is er een recordaantal immigranten naar ons land gekomen. De overheid heeft veel moeite deze grote groepen mensen te huisvesten. Steeds vaker besluit de regering Asielzoekerscentra te plaatsen in de dunbevolkte gebieden van Nederland.

In december 2014 organiseerde de gemeenteraad van Leerdam een informatieavond over de mogelijke komst van een asielzoekerscentrum in de gemeente. Honderden inwoners van de gemeente spraken hun ongenoegen uit over het feit dat er 350 asielzoekers in het dorp geplaatst zouden worden.

Een soortgelijke situatie deed zich voor in de Drentse gemeente Hoogeveen. Aldaar worden maar liefst 1000 asielzoekers gehuisvest. Enkele inwoners geven aan helemaal geen asielzoekers te willen. De voornamelijk Syrische en Irakese vluchtelingen zouden moeten opgevangen worden in de eigen regio.

In Oude Pekela liep het zelfs uit op een vechtpartij tussen dorpsbewoners en bewoners van het AZC. Dorpsbewoners werden aangevallen met stokken en kettingen. Als wraakactie probeerde een groep van ruim 150 man het AZC te bestormen.

Wat hebben deze gemeentes met elkaar gemeen? Hun politieke voorkeur. In alle drie de gemeentes zijn linkse partijen zoals de PvdA en SP ruim vertegenwoordigd. Beide partijen zijn voorstander van een soepel immigratiebeleid en willen dat er meer geld beschikbaar komt voor asielzoekers.

Moeten we medelijden hebben met de dorpsbewoners? Met een groot gedeelte in ieder geval niet. Ook zij zijn zich er van bewust dat dit een gevolg is van hun eigen stemgedrag. Voorheen waren de dorpsbewoners voorstander van het multiculturele beleid van hun partij. Vroeger was massa-immigratie het probleem van de grote steden, zij wonen immers op het platteland. Nu de asielzoekerscentra steeds vaker in dorpen geplaatst worden, komt die multiculturele samenleving wel angstvallig erg dichtbij.

Het goede voorbeeld?
Op internationaal niveau is deze hypocrisie ook wijdverspreid. Een van de grootste voorstanders van het multiculturalisme is oud-president van de Verenigde Staten (VS) Bill Clinton. In tal van toespraken benadrukte hij het belang van de multiculturele samenleving. In maart 2014 hield Clinton een toespraak in Arizona en vertelde het publiek dat de kracht van de VS in zijn diversiteit lag.

Maakt Clinton zelf eigenlijk wel deel uit van deze multiculturele samenleving? Als we een kleine blik werpen op het privéleven van de voormalig president komen we erachter van niet. Clinton en zijn vrouw zijn woonachtig in de plaats Chappaqua. Een dunbevolkt, steenrijk en roomblank stadje waar privébeveiligingsdiensten de veiligheid waarborgen. In Chappaqua is de diversiteit ver te zoeken.

Wanneer Clinton de idyllische omgeving van Chappaqua verlaat, is er een patroon zichtbaar dat totaal niet aansluit op zijn uitspraken. Als hij een stad als El Paso bezoekt, waar de meerderheid van de bevolking van Latijns-Amerikaanse afkomst is, wordt hij begeleid door een politie-escorte. Blijkbaar voelt hij zich in het multiculturele El Paso toch niet zo op zijn gemak.

Het zelfde geld voor de Britse premier David Cameron. Volgens Cameron moet de gemiddelde Brit veel meer doen om zich aan te passen aan de islamitische levenswijze, en niet andersom. Ook zou hij in de toekomst graag een moslim als premier van Groot-Brittannië zien.

Het zou Cameron sieren als hij zelf ook zou leven volgens zijn multiculturele idealen. Zijn opleiding volgde hij aan een “crème de la crème-school” waar alleen de autochtone elite les krijgt. Zelf is hij woonachtig in de provincie Oxfordshire, dat overigens voor bijna 100% autochtoon Brits is. Het is duidelijk dat in het privéleven van Cameron weinig sprake is van etnische diversiteit. Ondertussen is er sprake van een “blanke vlucht” vanuit Londen.

Hoe gaat dat eigenlijk in Nederland? Hier is de situatie niet veel anders. De gemiddelde yup stuurt zijn kind niet naar een school in Amsterdam-West of de Bijlmer. Diederik, Sterre en Mees worden met de bakfiets vanuit Oud-Zuid naar een roomblanke privéschool gebracht. De oudere kids gaan naar een hockeyvereniging waar alleen corpsballen lid van zijn. De multiculturele samenleving is immers voorbestemd aan onvermogende mensen die niet kunnen verhuizen.

Multiculturalisme is leuk, maar het liefst niet al te dichtbij. Diversiteit is belangrijk, maar mijn kinderen gaan niet naar een zwarte school. Alle bevolkingsgroepen zouden vredig met elkaar moeten samenleven, maar in mijn wijk “toevallig” niet. Ik vind het prima dat die moskee hier komt, maar als ik het eerder geweten had, had ik dit huis nooit gekocht.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

Een gedachte over “Pseudo-multiculturalisme

Geef een reactie