Turkije en de EU: een gevaarlijke combinatie

Ieder jaar ontvangt Turkije meer dan 600 miljoen euro van de Europese Unie. Uiteraard wordt dit gefinancierd door de Europese belastingbetaler. De Europese elite zou Turkije graag bij de EU zien, dat terwijl het land grotendeels in Azië ligt. Het land voldoet lang niet aan alle criteria die door deze zelfde elite opgesteld zijn. Om het land klaar te stomen voor EU-lidmaatschap wordt er dus veel geld in het land gepompt. Komen Turkse waarden en cultuur wel overeen met de Europese? Veel Europeanen zien een Turks lidmaatschap met argusogen aan. Sterker nog, Turkije vormt een rechtstreekse bedreiging voor Europa.

De Armeense genocide
Het eerste punt waar Europa en Turkije vaak op botsen is de Armeense genocide. In 2011 nam de Franse overheid een wet aan die het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar stelt. De omvangrijke Turkse minderheid in Frankrijk, alsook de Turkse regering in Ankara, ontploften bijna van woede. Turkije erkent dat er slachtoffers zijn gevallen, maar ontkent elke aantijging van genocide. Wat is er precies gebeurt?

De Armeense genocide begon in 1915. Turkije heette toentertijd het Ottomaanse Rijk. Ooit omvatte het rijk enorme gebieden in Azië evenals Oost-Europa en vele etnische- en religieuze groepen waren er woonachtig. Toch was het rijk al geruime tijd in verval. De Ottomanen hadden al vele gebieden verloren en de houding t.o.v. minderheden begon vijandig te worden.

De christelijke Armenen waren een groep die vervolgd werd, maar ook etnische Grieken en Assyrische christenen hadden het zwaar. De groepen werden ervan beschuldigd te collaboreren met het Russische keizerrijk, waarmee de Ottomanen in oorlog waren. Daarop besloten de Ottomanen een campagne van etnische zuivering te beginnen.

De Armeense genocide wordt gekenmerkt door talrijke bloedbaden aangericht door de Ottomanen. Vele slachtoffers waren gedeporteerd naar de Syrische woestijn en werden daar aan hun lot over gelaten. Honderdduizenden stierven van honger, uitdroging en uitputting. Het totale aantal slachtoffers wordt geschat op anderhalf miljoen.

Op sommige punten lijkt de Armeense genocide op de Holocaust. Zo werden er bijvoorbeeld veetreinen ingezet om de Armenen te deporteren. Hitler werd zelfs geïnspireerd door de Armeense genocide.  Doordat vrijwel niemand de Armenen te hulp schoot dacht Hitler weg te kunnen komen met de genocide op de Joden. Zo zei hij in 1939:

“Wie spreekt er vandaag de dag nog over de vernietiging van de Armenen?”

Het is vooral de houding van veel Turken die keer op keer voor verbazing zorgt. In april 2014 werd er in Zwolle een monument onthuld ter nagedachtenis aan de Armeense genocide. Helaas verliep de onthulling niet zonder incidenten. Er waren ruim honderd Turken aanwezig die leuzen schreeuwden en zwaaiden met vlaggen.

Dat iemand er op tegen is slachtoffers van een genocide te herdenken is al zeer bedenkelijk. Maar het doelbewust verstoren van een dodenherdenking gaat nog een stap verder. Dat getuigd van onwetendheid en schaamteloosheid. Kunt u het zich voorstellen dat op 4 mei Duitsers de dodenherdenking verstoren terwijl zij zwaaien met swastikavlaggen? Bovendien werd de Turkse consul-generaal in Rotterdam er van verdacht mensen de opdracht gegeven te hebben de onthulling te verstoren. Daarom is het aannemelijk dat de Turkse regering in Ankara direct bij dit soort incidenten betrokken is.

Cyprus
Hoe de westerse wereld de kwestie Cyprus behandeld is ronduit schandalig. In 1974 viel het Turkse leger het eiland binnen en lijfde ruim 40% van het eiland in. De Grieks-Cypriotische bevolking aldaar werd gedwongen te verhuizen naar de zuidelijke kant van het eiland. Gedurende de gevechten tussen de Turken en Grieken kwamen duizenden mensen om het leven. Op westerse hulp hoefden de Grieken niet te rekenen.

Nadat de Turken de noordelijke helft annexeerden begon de regering in Ankara met een proces van “Turkificatie”; duizenden Turken werden naar het eiland gestuurd. Het doel hiervan was de verstoring van de demografische opbouw van het eiland. Langzaam maar zeker begonnen de oorspronkelijke bewoners van het eiland een minderheid te worden. Als reactie legde het westen een handelsembargo op aan Noord-Cyprus die tegenwoordig nog steeds voortduurt.

Het eiland is tot op de dag van vandaag verdeeld. Een van de voorwaarden van een Turks EU-lidmaatschap is dat Zuid-Cyprus erkend wordt als staat. De Turken weigeren dit. Ze voeren zelfs druk uit op de EU alsook de internationale gemeenschap om het handelsembargo van Noord-Cyprus op te heffen. Dat Turkije Zuid-Cyprus ooit zal erkennen als staat is zeer onwaarschijnlijk. Daarom is het vreemd dat de onderhandelingen voor een Turks EU-lidmaatschap gewoon doorgaan.

De kwestie Cyprus, maar ook de bloedige geschiedenis tussen Turkije en Griekenland, is de reden dat Griekenland tot op de dag van vandaag relatief veel moet besteden aan defensiekosten. Ondanks de enorme economische crisis waarin het land verkeert, wordt er vrijwel niet bezuinigd op defensie. Dit scenario van constante spanning is voor elk westers land ondenkbaar. Uit respect naar de Grieken en de oorspronkelijke bewoners van Cyprus, zou Turkije geen eens kans op een lidmaatschap moeten maken.

Turkije als seculiere democratie
2015 is nog maar net begonnen maar toch heeft zich een van de meest hypocriete momenten al voltrokken. Zo liep president Erdogan van Turkije mee in de mars ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de aanslag op Charlie Hebdo. Ironisch genoeg neemt Erdogan het in eigen land niet zo nauw met de persvrijheid. Ook bleek zijn medeleven van korte duur. Enkele dagen na de aanslagen waren de aanslagen volgens hem te wijten aan islamofobie en racisme.

Journalisten wordt het steeds moeilijker gemaakt hun beroep in Turkije uit te oefenen. Zo zijn er kort geleden meerdere Nederlandse journalisten op vliegvelden aangehouden en ondervraagd. Sommige journalisten worden zelfs gearresteerd en berecht, zoals de Nederlands-Turkse journalist Füsun Erdogan. De Turkse rechtbank verklaarde haar schuldig aan het leiden van een terroristische organisatie en ze werd veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf.

Volgens internationale journalistieke organisaties zat Füsün vast voor het schrijven van artikelen die de Turkse overheid niet zint. In 2014 werd ze vrijgelaten na acht jaar onschuldig vastgezeten te hebben. Een ander goed voorbeeld is de blokkade van Twitter. Verschillende Twitter accounts informeerden de bevolking over overheidscorruptie, waarop Erdogan besloot dat de website niet meer toegankelijk moest zijn voor burgers.

Mustafa Kemal Attatürk, “De vader der Turken”, stichtte Turkije ooit met de bedoeling religie en staat strikt gescheiden te houden. Onder Erdogan is de laatste jaren het tegenovergestelde zichtbaar. Stap voor stap brengt hij de islamisering van het land naar een steeds hoger niveau.

Decennialang was het verboden om een hoofddoek te dragen op universiteiten  alsook voor werknemers met een publieke functie. In 2013 werd deze wet verbannen. Ook de stewardessen van Turkish Airlines worden gedwongen meer bedekkende kleding te dragen. Verder is ook de verkoop van alcohol aan banden gelegd. De reden voor deze islamisering zijn het best uit te leggen met Erdogan’s eigen woorden:

“De minaretten zijn onze bajonetten, de koepels onze helmen, de moskeeën onze barakken en de gelovigen ons leger”.

Religie en minderheden
De islamisering van Turkije gaat natuurlijk hand in hand met de vervolging van christenen. 100 jaar geleden maakten christenen nog een groot gedeelte uit van de bevolking. Vandaag de dag is het land 99% islamitisch.

Hoewel de christenen tegenwoordig nog maar een zeer klein gedeelte van de bevolking uit maken, betekent dit niet dat zij worden vrijgewaard van geweld. Het tegendeel blijkt waar. Regelmatig worden kerken en kerkbezoekers aangevallen. Verder zijn er een aantal moorden gepleegd op prominente vertegenwoordigers van (religieuze) minderheden.

In februari 2006 werd Andrea Santoro, priester in de katholieke kerk van Trabzon, doodgeschoten door een radicale moslim. In januari 2007 werd de Armeens-Turkse journalist Hrant Dink vermoord. Drie maanden later werden drie medewerkers van een Bijbeluitgeverij vermoord. In 2010 werd de katholieke bisschop Luigi Padovese doodgestoken. De dader zou Allah Akbar tijdens de daad geroepen hebben.

Wonderbaarlijk maar waar: er wonen nog Joden in Turkije. De gemeenschap is ongeveer 25.000 man sterk. Ondanks de antisemitische houding van Erdogan en veel Turken, zijn er blijkbaar nog Joden die het aan durven in Turkije te blijven. Toch worden Joden de laatste tijd veel vaker slachtoffer van bedreigingen en geweld dan voorheen, waardoor velen besluiten te vertrekken. Volgens sommige kranten is er sinds 2013 een ware exodus van Joden aan de gang en zouden zij in grote getale vertrekken naar Israël, Europa en de Verenigde Staten.

Het verdwijnen van de christelijke en Joodse minderheden in Turkije is een droevige zaak. Vaak waren hun voorvaderen al woonachtig in het land lang voordat de Turken in het gebied arriveerden. Turken komen namelijk oorspronkelijk uit Centraal-Azië. Sommigen minderheden konden hun roots herleiden naar de tijd van het Byzantijnse Rijk.

De verslechterende situatie voor minderheden betekent het einde van de eeuwenoude geschiedenis van christenen en Joden in Turkije. Door middel van oorlog, regeringsbeleid en intimidatie is Turkije vrijwel geheel etnisch gezuiverd van christenen, Joden en Armenen.

Buitenlands beleid
De Turkse regering in Ankara probeert de Turkse diaspora in Europa zoveel mogelijk te controleren. Er bestaat zelfs een speciaal ministerie voor Turken woonachtig in het buitenland. Dit is logisch wanneer men beseft dat er miljoenen Turken woonachtig zijn in Europa. De grootste gemeenschap is woonachtig in Duitsland, hun aantal ligt tussen de drie en vier miljoen.

Regelmatig worden er grote evenementen georganiseerd in Duitsland door de Turkse overheid. Dit soort evenementen trekken duizenden Duitse Turken aan. In 2011 sprak Erdogan een grote menigte in Duitsland toe en benadrukte dat Turken woonachtig in Duitsland vooral niet moesten assimileren.

Turkije is ook volop betrokken bij de Syrische burgeroorlog. Het land heeft geen poot uitgestoken om (internationale) jihadisten aan de Turks-Syrische grens tegen te houden. Verder heeft het land strijders getraind om tegen het leger van Assad te vechten.

Een van de meest recente voorbeelden is het Turkse leger, dat domweg toekijkt hoe de Koerden een doodstrijd uitvechten met ISIS in de stad Kobani. De Turken willen niet dat hun aartsvijanden de Koerden een eigen staat weten op te richten. Ze zijn als de dood zijn dat het Koerdische nationalisme zich zal verspreiden onder Koerden die in Turkije wonen

In Turkije geldt nog steeds de dienstplicht, ook voor Turken woonachtig in het buitenland. De dienstplicht kan afgekocht worden, echter tegen betaling van duizenden euro’s. Toch zien veel Turken de vervulling van de dienstplicht als een trots in plaats van een last. De dienstplicht dient met waakzaamheid betracht te worden. Volgens recent onderzoek zien veel Turken jihadstrijders als helden. Het idee dat er duizenden Turkse mannen in Nederland met militaire ervaring rondlopen is daarom geen geruststellende gedachte.

Turkije en Europa staan op zeer veel punten haaks op elkaar. Toch doet de Europese Unie er alles aan het land lid te laten worden. Partijen zoals D66 zijn hier groot voorstander van. Hoewel de betrekkingen sterk bekoeld zijn na de arrestatie van verscheidene journalisten, zijn er geen Europese sancties aangekondigd. Zo had de EU kunnen stoppen met het geven van financiële steun aan Turkije. Toch hebben zij dit niet gedaan. Blijkbaar spelen er andere belangen mee.

Uiteraard wil de EU Turkije als lid erbij hebben om economische redenen. Maar wegen deze redenen af tegen andere factoren? Zo zou Turkije bijvoorbeeld zeer veel invloed verkrijgen in  het Europees parlement. Verder zouden op de lange termijn ruim 75 miljoen Turken zonder restricties in Europa kunnen wonen en werken. Bovendien zou de EU een buitengrens delen met de Islamitische Staat.

De financiële steun aan Turkije dient onmiddellijk stop gezet te worden. Turkije ligt niet in Europa en de waarden van Turkije zijn niet Europees. Ook (religieuze) minderheden zijn niet veilig in het land. In ongeveer honderd jaar tijd zijn christenen, Joden en Armeniërs vrijwel etnisch gezuiverd uit het gebied. Tot slot islamiseert het land steeds sterker. Het secularisme, waar Attatürk zoveel waarde aan hechtte, is in de ban gedaan. Turkije heeft niet meer zo ver van Europa afgestaan sinds de Ottomaanse tijd.

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

4 gedachten over “Turkije en de EU: een gevaarlijke combinatie

Geef een reactie