De Leeuw is ingedut

Het nationalisme heeft in Nederland nooit echt hoogtij gevierd. De nationale identiteit heeft altijd ter discussie gestaan, maar sprake van een eenheid binnen politieke sferen is er de laatste decennia nooit geweest. Een mogelijke verklaring hiervoor is wellicht het feit dat nationalisme vaak ten onrechte wordt geassocieerd met ideologieën als nationaalsocialisme en fascisme. Hoewel het in de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw niet ongewoonlijk was om nationalistische elementen terug te vinden in fascistische regimes, moet men nationalisme niet verwarren of koppelen aan bijvoorbeeld fascisme. Mede dankzij bepaalde partijen, organisaties of bewegingen ligt nationalisme echter gevoelig en is het een haast onmogelijke taak om nationalisme te introduceren onder de bevolking.

Aan het begin van de jaren 2000 is er een poging gedaan om de nationale identiteit van Nederland nieuw leven in te blazen, maar deze kans werd letterlijk uitgemoord. Verder zijn er talloze partijen en organisaties in Nederland present die zich naar eigen zeggen in het belang van de autochtone Nederlandse bevolking stellen. Het merendeel faalt echter omdat zij geen flauw benul lijkt te hebben van de definitie van nationalisme. Neem de Nederlandse Volks-Unie (NVU). Deze partij steekt haar voorliefde voor het (neo-)nazisme niet onder stoelen of banken en spreekt zich ook uit voor de Germaanse mythologie. Het zijn partijen en bewegingen als deze die nationalisme een slechte naam geven en het wordt daarom ook tijd voor zuiver nationalisme.

De Staat dient zich in het belang van haar burgers te stellen, en daarmee de natie als geheel. Er moet sprake zijn van autoriteit; niet destructief maar opvoedend in de zin van het verlengde van de Staat, geïntegreerd in het gezin. Een kabinet moet representatief zijn; niet volgens het huidige democratisch boekje en uit eigenbelang, maar door waarachtige representatie. Verder behoort ook uitstraling en betrokkenheid jegens de burgers tot de capaciteiten van een volwaardige Staat. Mensen moeten het idee hebben met trots naar de stembussen te kunnen lopen, met de kennis dat zij met hun volste vertrouwen hun stem kunnen geven. Alleen nationalisme als basis kan zorgen voor een nationale identiteit binnen de grenzen van de natie zelf.

Maar in een land dat extreem tolerant is en steeds maar verder seculariseert, is geen ruimte voor nationalisme. Waar de christelijke waarden bewust aan ruimte weggeeft, vult de islam maar ook het secularisme aan. Het overkoepelend geheel van het christelijk geloof, en daarbij inbegrepen de christelijke moraal, waarden en tradities is sinds de ontzuiling in Nederland in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. Met ingang van de 21e eeuw is dit alleen maar verergerd. Christelijke partijen nemen het geloof niet meer serieus. Of ze durven het niet meer serieus te nemen. Langzaamaan worden er kleine stappen ondernomen om geloof totaal in te dammen of bij voorkeur zelfs compleet uit te bannen. D66 loopt hierin voorop.

Ik pleit niet voor een verbanning van andere geloven maar het christelijk geloof moet nadrukkelijker en krachtiger naar voren komen. Niet door andere geloofsovertuigingen te onderdrukken maar anderzijds ook niet door ongewild tolerant op te stellen, denkend dat met een zogenaamde progressieve houding iedereen tevreden wordt gesteld . Voor extremisme is mijn inziens geen plaats in Nederland. Dit vormt voor velen een smet op een bepaalde geloofsovertuiging en achter de schermen wordt er een poging gedaan om mensen van verschillende godsdiensten tegen elkaar op te hitsen. Het is verleidelijk maar niet verstandig om kwaad met kwaad te vergelden. Een leidende christelijke levensbeschouwing is daarom essentieel en zou als voorbeeldfunctie moeten fungeren. Niet geforceerd op de mensheid maar met beleid, mede door de implementatie van universele waarden, zoals naastenliefde, die hun oorsprong vinden in de Schrift. Geestelijke vernieuwing zou in Nederland positief kunnen uitpakken. Verbind daaraan nationalisme en de Nederlandse eenheidsstaat is herboren. Nederland kan, als U het wil, groots en voorspoedig zijn.

Reacties

Daniël Leeuwenhart

De heer Leeuwenhart schrijft met regelmaat over de betrekkingen tussen de Europese Unie (EU) en Rusland. Als euroscepticus hecht hij waarde aan nationale belangen en verkiest deze boven de supranationaliteit van de EU. Met de kracht van de pen streeft hij naar meer macht voor Den Haag, en minder voor Brussel.

Geef een reactie