Eurosceptici blijken eurofiel

Frans Timmermans heeft zich altijd gepresenteerd als een politicus die voor hervorming van de Europese Unie was. Tijdens het EU-burgerforum in 2014 gaf hij aan dat de richting die de EU opging niet goed was. Verder drukte hij het belang van democratisering binnen de EU uit, alsook het terughalen van bevoegdheden uit Brussel. Ook zou hij geen baan in de Europese politiek ambiëren. Sinds eind vorig jaar is Timmermans Eurocommissaris. Zullen de beloofde veranderingen eindelijk gaan plaatsvinden?

Nee. Dit is vrijwel onmogelijk. Sterker nog, de situatie zal alleen maar verslechteren. Oud- voorzitter van de Europese Raad Herman van Rompuy werd nogal eens beschuldigd deel uit te maken van de oude garde Europolitici die het niet zo nauw namen met de democratie. Zelfs Timmermans gaf aan dat van Rompuy weinig begrip had voor wat er onder het volk leefde. Het is begrijpelijk dat er toentertijd nog mensen waren die in Timmermans’ oprechtheid geloofden.

De koning is dood, lang leve de koning!
Op 31 oktober 2014 liep de ambtstermijn van eurocommissaris Jose Manuel Barroso af. Al vrij snel werd Jean-Claude Juncker door de Europese Raad naar voren geschoven als opvolger. Meteen vielen alle dromen van hervorming van de Europese Unie in het water. Nog interessanter werd het toen bleek dat Timmermans viceminister zou worden in de commissie van Juncker.

Het verkiezingsmotto van Juncker was: “Ervaring, solidariteit, toekomst”. Het is vooral het laatste woord waar veel mensen vraagtekens bij zetten. Van Rompuy en Barroso werden beide beschouwd als ondemocratische Europolitici van de oude stempel. Voorstanders van de EU hoopten dat een nieuwe generatie democratisch gezinde Europolitici op zou staan. Het tegendeel bleek waar.

Juncker is het toonbeeld van de ondemocratische- en oude stempel Europolitici. Bovendien bevindt hij zich in een baantjescarrousel waar menig PvdA’er jaloers van zou worden. Toch zijn het zijn opmerkingen en houding t.o.v. de Europese bevolking waardoor hij zo berucht is geworden. Hieronder volgt de top drie van Juncker’s visie op de Europese politiek- en bevolking:

  1. “We beslissen iets. We brengen dat dan in en wachten enige tijd om te zien wat er gebeurt. Volgt er geen misbaar, breekt er geen opstand uit – de meesten begrijpen toch niet wat er is beslist – dan gaan we weer wat verder. Stap voor stap tot er geen terugkeer meer mogelijk is.”
  2. “Natuurlijk vindt er een overdracht van soevereiniteit plaats. Maar zou het verstandig zijn de aandacht van de bevolking hierover te trekken?”
  3. “Als de Fransen voor het constitutie referendum stemmen, gaan we verder. Als ze tegen stemmen, gaan we verder.”

We hoeven niet te rekenen op hervorming van de EU zo lang Juncker aan het roer staat. Ook blijken de uitspraken van Timmermans m.b.t. hervorming regelrechte leugens. Hervorming en democratie binnen de EU zijn net zo onwaarschijnlijk als vrouwenrechten in Pakistan.

De politieke poppenkast
Binnen politieke kringen veroorzaakte de verkiezing van Juncker nogal wat ophef. Normaal gesproken wordt de president van de commissie aangewezen na algemene overeenstemming. De aanwijzing zelf is al ondemocratisch op zich. Daarbij komt nog eens dat de staatshoofden van de EU-lidstaten het niet eens konden worden over de aanwijzing van Juncker. Vervolgens ging men over op stemming waardoor Juncker alsnog werd aangewezen.

Het was vooral de Britse premier David Cameron die zich verzette tegen de aanwijzing van Juncker, alsook de Hongaarse minister-president Viktor Orbán. Ook de VVD heeft meerdere malen de houding van  Juncker bekritiseerd. Het lijkt erop dat er een mate van verzet bestaat tegen de verkiezing van Juncker. Kunnen we dit verzet serieus nemen of wordt er slechts een toneelstukje opgevoerd?

David Cameron heeft zelfs een EU-referendum beloofd aan de Britse bevolking. Uiteraard is dit referendum nog niet bevestigd noch gepland. Vrijwel onmiddellijk nadat Cameron het referendum voorstelde, kwam hij onder druk te staan van het Britse bedrijfsleven. Zij beweerden dat ze zware financiële verliezen zouden lijden als Groot-Brittannië de EU zou verlaten. Het is interessant om te zien welk belang voor Cameron zwaarder weegt, die van het Britse volk of het bedrijfsleven. Nog interessanter is of het beloofde referendum daadwerkelijk plaats gaat vinden.

Cameron doet zich voor als eurocriticus. Maar is hij dit eigenlijk wel? De conservatieve partij waar hij lid van is, maakt deel uit van de Europese Conservatieven en Hervormers binnen het Europese parlement. Ook de SGP en de ChristenUnie zijn lid van deze groep. In werkelijkheid zijn deze partijen helemaal niet zo conservatief of eurosceptisch. Ook zij hebben bijgedragen aan de overdracht van nationale soevereiniteit. Bovendien uitten zij kritiek toen de Deense Volkspartij en de Ware Finnen, die écht eurokritisch zijn, lid werden van de groep.

De VVD bevindt zich in een soortgelijk scenario, ook deze partij stelt zich op als eurosceptisch. Denk hierbij aan de beloftes die Rutte in 2012 maakte m.b.t. het afstaan van soevereiniteit aan Brussel. Amper een jaar later bleek Rutte toch voorstander te zijn van bindende contracten die meer soevereiniteit afstaan aan Brussel. Ook in het Europees Parlement gedraagt de VVD zich niet bepaald eurosceptisch. De VVD is lid van de liberale ALDE groep, waarvan Guy Verhofstadt voorzitter is. Als het aan Guy Verhofstadt ligt, worden soevereine staten opgeheven en Europa omgetoverd in een grote federatie.

De geheime macht
Veel mensen uiten kritiek op de EU en vinden dat zij te machtig is geworden. Toch zijn het de lidstaten die keer op keer soevereiniteit afstaan. Hoewel de Europese Commissie een machtig instituut is, staat de Europese Raad nog steeds bovenaan. De Europese Raad bestaat uit de regeringsleiders en/of staatshoofden van de lidstaten. Zij geven de belangrijkste richtlijnen over nieuw beleid.

Ook de Europese Raad heeft een nieuwe president gekregen. De situatie lijkt erg veel op die van de Europese Commissie. Herman van Rompuy is opgevolgd door de Pool Donald Tusk, die naar voren geschoven is door de Europese Raad. Dit betekent dus dat de machtigste man binnen de EU wederom niet democratisch verkozen is.

De integratie van Polen binnen de EU is door het lot bepaald. Donald Tusk was voorheen premier van Polen in het  kabinet van president Lech Kaczyński. Voormalig president Kaczyński was zeer eurokritisch en lag daarom vaak overhoop met premier Tusk alsook de EU. Op 10 april 2010 stortte het vliegtuig waar president Kaczyński mee reisde neer in het westen van Rusland. Door de crash kwam zowel Kaczyński als vele andere Poolse ministers en diplomaten om het leven. Hiermee verdween ook de eurosceptische houding van Polen.

Van deze situatie werd schaamteloos gebruik gemaakt. Tusk kon nu in samenwerking met (plaatsvervangend) president Bronisław Komorowski zijn zo gewenste pro-Europese koers varen. Om de Poolse anti-EU sentimenten nog een laatste doodsteek te geven, werd op 1 december 2014 Tusk ingezworen als president.

Het is duidelijk dat er spelletjes gespeeld worden met de Europese bevolking. Partijen die zich voordoen als eurosceptisch blijken dit in werkelijkheid helemaal niet te zijn. Veel mensen kijken met argusogen naar de groei van de EU, die onze nationale soevereiniteit lijkt op te slokken. Kan de Europese bevolking nou is eindelijk wakker worden en stoppen met traditioneel stemmen?

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

3 gedachten over “Eurosceptici blijken eurofiel

Geef een reactie