Ontwikkelingshulp, een bodemloze put

“Stop met het geven van ontwikkelingshulp aan Afrika. Het werkt niet”. Deze uitspraak werd gedaan door de econome Dambisa Moyo, zelf afkomstig uit Zambia­­­­­­­­­­­, afgestudeerd aan de beste universiteit ter wereld: Harvard. Dat vele Afrikaanse landen permanent aan het ontwikkelingsinfuus liggen is oud nieuws. In de afgelopen decennia heeft Nederland meer dan 800 miljard euro aan ontwikkelingshulp besteed. Of het geld wat teweeg heeft gebracht, zijn de meningen sterk over verdeeld. Wat ontwikkelingshulporganisaties in ieder geval wel bereikt hebben is vaste zendtijd op televisie. “Dit is Chepo, Chepo heeft geen ouders, Chepo heeft honger, steun daarom nu Chepo…”. Naar een ander kanaal zappen heeft geen zin, ook daar gaat tijdens reclamezendtijd de ontwikkelingsindoctrinatie gewoon verder. De kosten van reclamezendtijd is blijkbaar een habbekrats voor ontwikkelingshulporganisaties. Voor het zelfde geld hadden ze 10.000 Chepo’s te eten kunnen geven.

De meest geweldige ideeën komen in ons op wanneer we fantaseren over wat we met 800 miljard euro aan belastinggeld hadden kunnen doen. De complete staatsschuld had in een keer afbetaald kunnen worden, gratis onderwijs, gratis openbaar vervoer… Helaas zijn we de 800 miljard euro voor altijd kwijt. De zieligheidsindustrie is een machtige belangengroep in ons land. Helaas zijn vele van deze instanties gesubsidieerd met belastinggeld. Vrijwel elk westers land besteedt een percentage van zijn jaarlijks budget aan ontwikkelingshulp. Hetzelfde geld voor de Europese Unie, ook zij reserveren een bedrag speciaal voor ontwikkelingslanden. Het blijkt enorm lastig te verifiëren waar ontwikkelingsgeld uiteindelijk aan besteed is. We herinneren ons allemaal de aardbeving die in 2010 in Haïti plaatsvond. Wereldwijd werd er geld ingezameld om steun te verlenen. Na enkele maanden werd het duidelijk dat maar twee procent van de 8 miljard euro aan toegezegde hulp in Haïti was terechtgekomen. Wat we wel weten, is dat een substantieel deel van ontwikkelingsgeld besteed wordt aan topsalarissen binnen ontwikkelingsorganisaties.

De Afrikaanse bevolkingsexplosie
De belangrijkste reden dat ontwikkelingshulp niet doeltreffend is, wordt vrijwel altijd over het hoofd gezien of bewust niet behandeld. Onverantwoord economisch beleid door corrupte ontwikkelingsorganisaties of Afrikaanse regeringen is slechts een (klein) deel van het probleem. In 1950 bedroeg de totale Afrikaanse bevolking ongeveer 200 miljoen. De hedendaagse Afrikaanse bevolking bedraagt ongeveer 1 miljard inwoners, een vijfvoudige vergroting in slechts 50 jaar. Onderzoekers van de Verenigde Naties schatten dat het Afrikaanse continent in het jaar 2050 2,4 miljard inwoners zal hebben, meer dan een verdubbeling van de bevolking, dit keer in slechts 40 jaar tijd. Een goed voorbeeld is het land Nigeria, dat ongeveer dezelfde grootte heeft als Frankrijk. Toch bedraagt de bevolking van Nigeria bijna 174 miljoen. Volgens recente schattingen zal de Nigeriaanse bevolking in 2050 uit 440 miljoen inwoners bestaan, dat is een grotere bevolking dan de Verenigde Staten.

Explosieve bevolkingsgroei brengt vele consequenties met zich mee, zoals armoede, oorlogen en een vergemakkelijkte verspreiding van ziektes. Miljoenen Afrikanen hebben al emigratieplannen, het liefst zouden zij naar de westerse wereld verhuizen. Door de gevolgen die voortvloeien uit de enorme bevolkingsgroei, zal het aantal illegale immigranten in Europa alleen maar toenemen. Ontwikkelingshulp is als een druppel op een gloeiende plaat. Voor iedere Chepo die geholpen word, worden er drie nieuwe geboren, want een vrouw uit Sub-Sahara Afrika krijgt gemiddeld vijf kinderen.

Ironisch genoeg is een containerschip gevuld met anticonceptiemiddelen geschikter om Afrikaanse armoede te bestrijden, dan een containerschip met voedsel. Het probleem is niet armoede, het probleem is de Afrikaanse mentaliteit. Westerse ouders besluiten (in de meeste gevallen) kinderen te nemen als ze dat financieel kunnen verantwoorden en om hen zo van een zo goed mogelijke toekomst te kunnen voorzien. In Afrika ligt dit geheel anders. Het krijgen van veel kinderen wordt gezien als een zegen, bovendien zullen zij je verzorgen wanneer je daar zelf niet meer toe in staat bent. Vreemd genoeg staan ze nooit stil bij het feit dat kinderen ook een enorme economische last met zich mee brengen.

Het ontwikkelingsgeld t.w.v. 800 miljard euro lijkt in een bodemloze put verdwenen te zijn. Ontwikkelingshulp zal niets veranderen als de Afrikaanse mentaliteit niet mee veranderd. In plaats van voedselhulp dient er gefocust te worden op anticonceptie en gezinsplanning, want het huidige ontwikkelingshulpsysteem is niets anders dan dweilen met de kraan open.

 

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

2 gedachten over “Ontwikkelingshulp, een bodemloze put

Geef een reactie