Nobelprijs voor de vrede is een klucht

In oktober 2012 werd de Nobelprijs voor de Vrede toegekend aan de Europese Unie (EU). Het comité dat de prijs uitreikt, prees de EU voor haar rol in het transformeren van een oorlogsgebied naar een vredesgebied en haar bijdrage aan 60 jaar vrede, veiligheid en democratie. Maar is deze prijs wel terecht? Twee simpele argumenten tonen aan van niet. In tijden van crisis had de Unie veel meer van betekenis kunnen zijn voor haar lidstaten en diens burgers. En is er wel sprake van vrede en veiligheid sinds de Tweede Wereldoorlog ten einde kwam?

Reeds in 2008 schreef de heer Mak een artikel over de vermeende bijdragen die de Unie zou hebben geleverd aan de politieke, economische en sociaal-maatschappelijke levenssfeer binnen Europees grondgebied. Mak gaat in zijn artikel iets te ver door te zeggen dat Europa, op een paar Balkan-oorlogen na, 60 jaar vrede heeft gekend. Met deze Balkan-oorlogen refereert Mak naar de Joegoslavische oorlogen. Daarbij doet hij voorkomen alsof deze gewapende conflicten niets voorstellen. Wel, dames en heren, in acht jaar tijd lieten ongeveer 130.000 mensen het leven. Er was sprake van etnische zuivering en verkrachting van vrouwen in speciale kampen. De Unie stond erbij en keek hoe de NAVO haar bommen losgooide op Bosnische en Servische steden.

In het jaar dat Mak zijn artikel schreef, ving ook de economische crisis aan. Landen als Spanje, Portugal, Griekenland en Italië verkeren sindsdien in erbarmelijke omstandigheden in financieel opzicht. Het had niet veel gescheeld of deze landen waren bankroet. In plaats van de crisis gericht aan te pakken, koos de EU ervoor om miljarden te investeren in deze zwakke economieën. Geld dat we nooit meer terug zien. De landen met stabiele economieën draaien op voor de onkosten van de zwakkere landen. Dit is geen systeem waar men op kan voortborduren. Aan het eind kunnen zelfs de sterken de zwakken niet meer dragen.

Het is dus wel duidelijk dat de EU een prijs als deze niet waardig is. Met name richting de slachtoffers en nabestaanden van de oorlogen in Joegoslavië is de Nobelprijs voor de Vrede een klap in het gezicht. Evenmin is er sprake van economische stabiliteit binnen de grenzen van Europa. De Nobelprijs voor de Vrede verliest hiermee grotendeels de motivatie en aspiratie voor mensen, in het bijzonder individuen in plaats van organisaties, om voor deze prijs te gaan.

 

Reacties

Daniël Leeuwenhart

De heer Leeuwenhart schrijft met regelmaat over de betrekkingen tussen de Europese Unie (EU) en Rusland. Als euroscepticus hecht hij waarde aan nationale belangen en verkiest deze boven de supranationaliteit van de EU. Met de kracht van de pen streeft hij naar meer macht voor Den Haag, en minder voor Brussel.

Een gedachte over “Nobelprijs voor de vrede is een klucht

Geef een reactie