Het christendom in gevaar

Het christendom lijdt aan een terminale ziekte: politieke correctheid. Deze ziekte heeft al lang geleden zijn intrede gedaan in de kerken van West-Europa. In 1996 gingen Duitse christenen in Cologne op zoek naar vergiffenis van moslims en boden hun verontschuldigen aan voor de wandaden die hun voorvaderen hadden gepleegd tijdens de kruistochten. Met deze actie onteerden zij niet alleen hun voorvaderen die hun leven in de waagschaal legden om het heilige land te bevrijden, ook luidden zij het begin in van een tijdperk dat wordt gekenmerkt door zwakte, onverschilligheid en hulpeloosheid.

De hoop van het christendom ligt tegenwoordig buiten Europa, zoals in Afrika en Zuid-Amerika, waar het geloof nog sterk is en waar positieve demografische cijfers voor een nieuwe lichting gelovigen zorgt. In West-Europa is het tegenovergestelde gaande, de kerken lopen leeg, het aantal gelovigen neemt af en de groep gelovigen die blijft bestaan vergrijst. Tegelijkertijd groeit de islam in Europa, vooral door immigratie, maar ook vele etnische Europeanen weten de weg tot deze religie te vinden. Vele kerken in Europese landen zijn inmiddels omgebouwd tot moskeeën.

Vreemd genoeg zien veel christenen dit niet als een negatieve ontwikkeling. Ze lijken blind te zijn voor de etnische zuivering die gaande is in de moslimwereld: de etnische zuivering op christenen. In veel landen waar de islam de dominante religie is, worden christenen beschouwd als tweederangsburgers. In Saudi-Arabië, de bakermat van de islam, worden christenen niet eens erkend als minderheid en mogen er geen kerken gebouwd worden. Ook in Egypte zijn de christelijke Kopten vaak het doelwit van aanslagen. Het aantal christenen in het Midden-Oosten neemt drastisch af, grote aantallen zijn gevlucht uit landen als Syrië en Irak. Ironisch genoeg heeft de invasie van de (“christelijke”) Verenigde Staten het aantal christelijke vluchtelingen doen toenemen. De vlucht van Midden-Oosterse christenen betekent het einde van een tijdperk. De christelijke gemeenschap in het Midden-Oosten bestaat al sinds de tijd van Jezus en dreigt nu voor goed te verdwijnen.

Op het eerste gezicht zou men denken dat Europese christenen deze ontwikkelingen met argusogen zouden aanschouwen. Niets is minder waar. Te veel christenen beschouwen moslims als “broeders van het boek”, m.a.w. zij die afstammen van Abraham. Terwijl hun broeders in het Midden-Oosten vermoord of verjaagd worden, bieden zij onvoorwaardelijk onderdak aan islamitische vluchtelingen in hun kerken. Het “keer uw andere wang toe” vers is ze naar het hoofd gestegen.

De Orthodoxe Kerk lijkt beter af te zijn, met Rusland als beste voorbeeld. Bijna 80 jaar antireligieus communisme heeft de Orthodoxe Kerk niet kunnen vernietigen. Mede door de hulp van president Vladimir Poetin is de kerk verzekerd van een groeiend aantal gelovigen alsook politieke macht. Ook in het Midden-Oosten beginnen de christenen te ontwaken en wederom zijn het de Orthodoxen die het voortouw nemen. Bisschop Louka Al-Khoury riep christelijke mannen op de wapens op te nemen om kerken te beschermen en radicale islamieten te bestrijden.

Ondertussen bezoekt paus Franciscus Turkije en wordt persoonlijk ontvangen door president Erdogan. Hij benadrukt dat geweld niks met de Islam te maken heeft en dat ook moslims de Islamitische Staat moeten bestrijden. Vreemd genoeg vergeet hij dat IS gesteund wordt door de rijkste Arabische landen, zoals Saudi-Arabië en Qatar en dat veel moslims waardering hebben voor de doelstellingen en daden van IS. Het is belangrijk om te onthouden dat het Vaticaan een van de machtigste- en rijkste organisaties ter wereld is, maar desondanks kiezen zij ervoor hun middelen niet in te zetten om hun christenbroeders te redden.

Er is een revolutie nodig om de West-Europese kerk te redden, zowel binnen de Protestants- als Katholiek Kerk. Oud zeer tussen de verschillende stromingen moet vergeten worden om de toekomst van de kerk te kunnen verzekeren. Tot slot moet het huidige zwakke leiderschap vervangen worden door één met toekomstperspectief, want het huidige leiderschap werkt alleen mee aan de eigen ondergang.

 

Reacties

Bart Bohemen

De heer Bohemen heeft een uitgebreide kennis op het gebied van sociale vraagstukken en verwerkt deze dan ook nauwkeurig in zijn publicaties. Zijn vakgebied omvat onder meer socio-economische en demografische ontwikkelingen in Europees verband.

Een gedachte over “Het christendom in gevaar

Geef een reactie