Het westen is hypocriet

”We moeten er niet voor weglopen”, zei minister Timmermans van Buitenlandse Zaken een tijdje terug in College Tour. Hiermee refereerde hij indirect naar de schending van mensenrechten binnen Russisch grondgebied. Nochtans worden mensen in het diepst van Donker Afrika mishandeld of vermoord omwille van hun seksuele voorkeur – velen malen erger dan in Rusland. Geen haan die daar naar kraait. Vanwaar deze voorkeursbehandeling voor Rusland? En vanwaar dit gebrek aan consistentie als het gaat om de benadering van mensenrechtenschending? Wordt deze hypocrisie gevoed door angst voor islamitische invloeden in Arabische landen of is het een kwestie van diepgewortelde kapitalistische wrok jegens het voormalig communistisch Oostblok? Het Westen moet ophouden met het demoniseren van Rusland aangezien zij zelf geen haar beter is.

Recentelijk gaf voormalig Amerikaans staatsecretaris Hillary Clinton aan dat president Poetin waarschijnlijk in ‘zijn eigen wereldje’ leeft als hij denkt dat hij zomaar de kaart van Europa kan aanpassen. Nog geen vijftien jaar geleden betuigde dezelfde Clinton echter steun aan haar echtgenoot, destijds tevens president van Amerika, Bill Clinton voor een militaire NAVO-operatie in Joegoslavië ten tijde van de Kosovo-oorlog. Achtenzeventig dagen lang werd Joegoslavië plat gebombardeerd met als gevolg de dood van meer dan 1200 onschuldige burgers. De Verenigde Naties (VN) heeft nooit haar vereiste bevoegdheid gegeven voor deze militaire actie. Kort erna volgde een staakt-het-vuren tussen beide partijen en Amerika begon aan de bouw van een reusachtig militair kamp genaamd ‘Camp Bondsteel’. Dankzij de steun van de Amerikanen werd Kosovo in 2008 zonder enig voorafgaand referendum onafhankelijkheid verklaard en door Amerika als eerst erkend. Het is kennelijk dus toch mogelijk om de Europese kaart aan te passen.

De internationale gemeenschap is van mening dat de recente annexatie van de Krim door Rusland als onwetmatig moet worden aangemerkt. Het schiereiland in de Zwarte Zee zou derhalve aan Oekraïne moeten blijven toebehoren. Per 16 maart jl. valt de Krim de facto onder Russisch bestuur. Op deze datum werd er op het eiland een referendum gehouden teneinde de mening van de lokale bevolking te illustreren voor wat betreft aansluiting bij of afsluiting van Rusland. Onder andere Brits premier Cameron en onze eigen minister Timmermans is van mening dat het referendum niet legitiem is. Cameron vergeet dan even dat 40 jaar geleden Noord-Ierland middels een referendum onder Brits bestuur bleef. Destijds was een Katholieke minderheid echter tegen dit referendum en was de opkomst zeer laag waardoor men niet kon spreken van een representatieve uitslag. Het referendum en diens uitslag werd wereldwijd desondanks als legaal aangemerkt. Het referendum op de Krim bracht een overweldigende uitslag naar voren. De lokale bevolking had de keus om zich uit te spreken voor behoud van Oekraïense bestuur of voor aansluiting bij de Russische Federatie. Maar liefst 97% van de lokale bevolking koos de laatste optie. Daarmee werd er dus niet alleen unaniem een beslissing door middel van een politiek instrument uitgebracht, de annexatie in zijn geheel geschiedde zonder enig bloedvergieten.

De kritiek jegens Rusland begeeft zich niet enkel binnen geopolitiek opzicht. In juni 2013 werd Rusland het mikpunt van kritiek vanwege een nieuwe wet die zogezegd de propaganda rondom een homoseksuele levensstijl verbiedt. Hiermee zou het voor de homo-, bi- en transseksuele gemeenschap verboden worden om hun seksualiteit te praktiseren. Wie echter de wet er nauwkeurig op naslaat, zal een opmerkelijke vondst doen: nergens in de hele wet wordt het woord ‘homoseksueel’ of ‘homoseksualiteit’ vermeld. Daar kwam Brian M. Heiss, Amerikaans journalist en tevens zelf homo, achter na een grondig onderzoek van deze wet. Uit zijn onderzoek blijkt dat de wet als doel heeft de bescherming van minderjarige kinderen tegen non-traditionele seksuele relaties. The New York Times publiceerde een maand na invoering van de wet een artikel waarin de feiten werden omgedraaid en de aanval op Russisch beleid omtrent homoseksualiteit kon worden geopend door de internationale pers en activisten. Helaas werd er in het artikel geen aandacht besteed aan de binnenlandse situatie betreffende de acceptatie van homoseksuele levensstijlen. Meer dan de helft van de staten erkent geen huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht. Buiten Amerika, bijvoorbeeld in grote delen van Afrika maar ook in Arabische landen, wacht men een levenslange gevangenisstraf of zelfs erger: de doodstraf. Zo zijn er slachtoffers van homohaat in Nigeria die worden mishandeld en opgehangen omwille van hun seksuele voorkeur. Dat, terwijl Poetin zijn jongste generatie wil beschermen tegen de wereldse invloeden van de seksindustrie. En dat wordt hem strenger aangerekend dan de moord op homoseksuelen in Nigeria? Ja, zo blijkt. Onze voormalige koningin Beatrix ging er namelijk doodleuk op staatsbezoek. Kortom: de volwaardige definitie van het hedendaags politiek correcte landschap in combinatie met de deskundige Westerse analyse van het Oosten in een notendop.

De Westers gekleurde media is veelal onder de indruk van prestaties van haar zijde, en dan met name die van Amerika, als het gaat om militaire interventies in oorlogsgebieden. Zo zou Amerika als de grote bevrijder worden gezien van landen als Afghanistan en Irak, waarna diens democratieën in ere hersteld werden en de vijand verslagen zou zijn. Dit is echter een slap excuus om een nutteloze oorlog met zinloos geweld te justificeren. Neem de oorlog in Irak. Amerika nam, na 11 september, het heft in eigen handen en besloot, tegen de VN resoluties in, Irak binnen te vallen. President van de VN, Kofi Annan, gaf een jaar na de inval aan dat de oorlog in Irak illegaal was en Amerika volgens de internationale wetgeving nooit op een dergelijke manier had mogen handelen. Een aanleiding voor de oorlog was de vermeende massavernietigingswapens van Saddam Hussein. Deze zijn echter nooit gevonden waardoor de gehele oorlog in Irak op een grote misleiding berust met als gevolg een land in puinhoop, etnische twist en het verlies van 500.000 kostbare levens.

De beschuldigingen van het Westen geadresseerd aan Rusland zijn dus niets anders dan een typisch gevalletje van ‘de pot verwijt de ketel’. Een actie van Rusland ontvangt een volle lading aan kritiek en de internationale gemeenschap staat meteen overeind om Rusland sancties op te leggen. Deze aantijgingen moeten ophouden aangezien het Westen zelf evenmin een zuiver geweten heeft.

 

 

Reacties

Daniël Leeuwenhart

De heer Leeuwenhart schrijft met regelmaat over de betrekkingen tussen de Europese Unie (EU) en Rusland. Als euroscepticus hecht hij waarde aan nationale belangen en verkiest deze boven de supranationaliteit van de EU. Met de kracht van de pen streeft hij naar meer macht voor Den Haag, en minder voor Brussel.

Geef een reactie